ü də mənimlə gəlib. İndi də maşında oturub bizi güdür.
-Hələ xalamı demirsiniz.O da mütləq buralardadır.-araya çökən səssizliyi yenidən Xatirə müəllimə pozdu.-Əslində eyni dildə danışmağımız yaxş oldu. Mən xalamı “istəmirəm” deyə başa sala bilmədim. Dedim heç olmasa sizinlə danışıb belə bir işə qarşı olduğumu deyərəm. Görürəm k, siz də məndən də betər haldasınız.
-Dediklərinizlə nöqtəsinə qədər razıyam. Məncə insan həyat quracağı insanı özü seçməlidir. Belə məcbur görüşlərlə olmamalıdır. Mənim istədiyim bir qız var, amma qızın ailəsi mamama görə kasıbdır və onları özünə yaraşdırmır. Ona görə də tez-tələsik başımı bağlamaq istəyir.
-Siz də geri çəkilməyin. Kasıb olmaq ayıb deyil ki.
-Əlbəttə deyil, geri çəkilmək fikrim də yoxdur.-oğlan ayağa qalxa-qalxa-Bir-birimizi başa düşdüyümüzə görə sağollaşa bilərik yəqin ki?-dedi.
-Əlbəttə.-deyib Xatirə müəllimə də ayağa durdu.
-Əgər sizin də istədiyiniz, danışdığınız biri varsa, boş yerə yumruq yemiş olmayım.-oğlan gülə-gülə dedi.
-Yox, yox,yumruqluq bir vəziyyət yoxdur, amma sağollaşsaq yaxşı olar.
-Ayaz, məcbuli iş dediyin bu idi?-onlardan üç-beş addım aralıda dayanan Xəyal müəlli m sual dolu nəzərlərlə onlara baxırdı.
-A, Xəyal?-oğlan sevincək ona tərəf getdi.-Mən gələcəkdim, sən məni qabaqladın. Necəsən, qardaşım?-deyə onu qucaqladı.
Lakin Xəyal müəllim heç bir reaksiya vermir, üz ifadəsini dəyişmədən Xatirə müəlliməyə baxırdı. O, istə utandığından gizlənməyə deşik axtarırdı. Heç nədən xəbəri olmayan Ayaz dostunu kənara çəkdi.
-Mamam, neçə vaxtdır, əl çəkmirdi. Özün də az-çox təcrübəlisən, mamanın dalınca düşüb az elçilik eləməmisən. Mən də daha əl çəksin deyə, bu qızla görüşməli oldum. Amma axşamüstü mütləq səni görməyə gələcəkdim. İndi mamamı aparım qoyum şəhərə, sonra gələcəm.-deyib Ayaz aralanmaq istədi.
Lakin Xəyal müəllim onun qolundan tutaraq özünə tərəf çəkdi, qəti şəkildə:

-Ayaz,-dedi,-bi də bu qıza yaxınlaşma!
Təəccüblə bir dostuna, bir də Xatirə müəlliməyə baxan Ayaz biraz düşünüb birdən