a inanmağa qorxma”deyirdisə də ürəyi hələ də “Ülvi”deyə atırdı.DÖRD SƏHV,BİR DÜZÜ APARDI.
Olanlardan on günə yaxın vaxt keçdi. Bu on gündə çox şey dəyişdi, zaman kimi hadisələr də yerində durmadı. Arzusu gözündə qalan, Sevincin “hisləri”ndən istifadə eləməyə çalışan Cavid gəldiyi kimi də Moskvaya qayıtdı. Yusif Cavid gedənə kimi Sevinci gözdən qoymadı. Bəzən gizli, bəzən aşkar onu qorudu, hər addımını izlədi. Yaşadıqlarından çox böyük sarsıntı keçirən İsmayılın dərsə davamsızlığı artdı. Təkcə sinif yoldaşları və dostlarına qarşı deyil, ailəsinə qarşı da aqressivləşdi. Elə Sevilin də qayıbları artdı. Qonum-qonşunun canfəşanlıqla nişana hazırlaşdıqları bir vaxtda o özünü edama gedən məhkumlar kimi ölümə hazırlayırdı. Bununla belə, yaxşılığa doğru dəyişən şeylər də oldu. Xəyal müəllim lotoreyadan qazandığı pul uduşu ilə borclarını ödədikdən sonra qalan pula kreditlə maşın aldı. Sənədləşmə öz adına olsa da maşını qardaşına bağışladı. Xatirə müəllimə isə yavaş-yavaş keçmişinin üstündən xətt çəkir, gələcəyi haqqında düşünməyə başlamışdı. Nigar müəllimənin daimi pasiyentinə çevrilən Kərəm isə onun da dəstəyi ilə köhnə fikirlərdən qurtulmağa, hiss etdiklərinin sadəcə keçici olduğunu başa düşməyə başlamışdı.
Aprel ayının on altısı, həftənin cümə axşamı günü idi. Hava əvvəlki günlərə nisbətən daha da mülayimləşmiş, səhərin özünəməxsus qoxusu insana zövq verirdi. Məktəb yavaş-yavaş dolurdu. Dəhlizlər, siniflər yenə də şagird səsləri ilə oyanırdı. Məktəbin iri darvazaları açıldı. Başı ilə təsərrüfatçı Nağı dayıya təşəkkür eləyən Xəyal müəllim qara Mercedesi sürərək məktəbin həyətində, pilləkənə yaxın yerdə saxladı. Hamı maraqla maşına və maşından düşən Xəyal müəllimə baxırdı. Bütün nəzərlərin üstünədə hiss eləyən Xəyal müəllim isə istər-istəməz özünü narahat hiss eləyirdi. Lakin bunu biruzə vermədən əktəbə girdi, yeyin addımlarla direktorun otağına doğru getdi.
-Uy daa, qudurasan qurbağa! Camaat təzə maşınını gəzməyə çıxarıb ki.-pəncərəyə boylanan Mehdi öz-özünə