danışırdı.
-Nə olub, nə dəli kimi öz-özünə danışırsan?-deyə Əli ona yaxınlaşdı.
-Ora bax, o qara Mercedesi görürsən?-Mehdi başı ilə həyətdə dayanan maşını göstərdi.
-Hə, Xəyal müəllimin maşınıdır da. Nə olub ki?
-Ayə, daha bundan artıq nə olacaq? Evi buradan-buradır, özü işə maşınla gəlir. Bu qədər də olmaz da.
-Gəlir, gəlir də, sənə nə?-Əli üzünü turşudub yerinə qayıtdı.-Ölürsən e qeybət üçün.
Əlinin ona baş qoşmadığını görən Mehdi yenidən çölə boylanaraq öz-özünə danışmağa davam elədi. Elə bu vaxt Leyla sinfə girdi, həmişəki kimi nəzərlərilə sinifdəkiləri saydı, rəfiqələri ilə görüşdü. Çox keçmədi ki, İsmayılla Ramazan da sinfə gəldilər. İsmayılı görən Əli əllərini göyə tutub:
-Allah, sənə çox şükür,-dedi,-üzünü görən cənnətlik oldu! Sən haralardasan?
İsmayılın simasında artıq on günə yaxın idi ki, həyatında bezmiş bir ifadə var idi. Portfelini partasnın üstünə atıb soyuq şəkildə:
-Çox sual verməsəniz, yaxşı olar,-dedi,-heç kimi zəhərləmək istəmirəm.
Əli qarışıq heç kimi daha nəsə soruşmağa cəsarət eləmədilər. Mehdi yerinə keçib Ramazanla söhbətə başladı. İsmayıl pəncərənin qabağına keçib pəncərəni açaraq çölə boylandı. Bu vaxt Sevillə Züleyxanın məktəbin yuxarı qapısından girdiklərini gördü, pəncərəni möhkəmcə örtdü. Sevinc də gəldi. Asyanın yanında Ayanı görməyib tələsik gəlib onun yanında oturdu. Salamlaşdıqdan sonra ona tərəf əyilib:
-Bu məsələni bu gün həll eləmək lazımdır,-dedi,-Sevinclə danışmaq lazımdır.
-Gəldinmi mən deyənə? Bəs iki gündür mən nə deyirəm? Demirəm o qızı zameçaniya eləmək lazımdır ki, Əlidən uzaq dursun?
-Axşam dediklərini fikirləşdim. Bu belə olmaz. Ayan bizə heç nə deyə bilmir, amma yazıq qız fikir çəkir. Əlinin də onu sevdiyini bilməsəm, deyərəm ki, Sevinci sevir. Amma fakt budur ki, ikisinin də hislərindən xəbərimiz var. Üçüncü adam lazım deyil.
-Koneçno. Bəs nə vaxt danışaq? Kakraz Ayan da yoxdur.
-Doğrudan, Ayan hanı?
-Nə bilim, xəbərim yoxdur.
-Qoy onda bu dərs keçsin, tənəffüsdə danışarıq.
-Xoroşo.
Gözü qapıda