bu hərəkəti ikisini də təəccübləndirdi. Yusif onun arxasınca baxıb:
-Buna nə olub? Elə bil, Sevillə arasını biz vurmuşuq.-deyə ağzını büzdü.
-Mən də başa düşmədim. Bütün dünyanı özünə düşmən eləyib. Sən bayaq bunun Sevilin yanından keçəndə telefonla danışmağını görərdin.
-Nə olmuşdu ki?
-Telefonu qulağına qoyub guya qızla danışırmış kimi acıq eləyirdi.
-Yaxşı? Bəlkə doğrudan danışırdı?
-Səhər saat səkkizdə hansı ağıllı qızdır, bununla danışan? Həm də ki, məncə ildə bir qız söhbəti yalandır. Sevildən acıq çıxmaq üçün elə deyirdi.
-Olar, olar, ondan hər şey gözləmək olar. İsmayıl biraz müəmmalı adamdır.
Dəhlizdə Xəyal müəllimlə rastlaşan psixoloq hal-əhval tutduqdan sonra:
-Maşınınız da mübarəkdir,-dedi,-xeyir işlərə sürəsiniz.
-Sağolun, əslində qaldaşıma velmişəm.
-Amma səhv eləmirəmsə sizin eviniz bu yaxınlıqda yeyrləşir.-deyə Nigar müəllimə çəkinə-çəkinə dedi.-Yəni elə uzaq deyil... -Uşaqla da bayaq bunu soluşudula,-deyə Xəyal müəllimə yarı bezgin halda gülümsədi,-Oqtay müəllimi iclasa apalacam. Ona gölə maşını məktəbə gətilmişəm.
-Hə, lap yaxşı. siz də bağışlayın. İnsan psixologiyası belədir də, hər şeylə maraqlanmalıdır.
Daha bir dərs keçdi. Ayanın gəlməsi ilə planları alt-üst olan Asya ilə Sevinc şanslarını bir də bu tənəffüsdə sınamaq qərarına gəldilər. Bəhanə ilə çölə çıxıb müəllimlər otağına üz tutdular. “d”sinfinin cədvəlində hansı dərsin olduğunu öyrənib idman zalına tərəf düşdülər. Sinifdə isə Ayan yerində oturub gözünü silə-silə kitaba baxırdı. Əlindəki salfet o qədər islanmış və buruşmuşdu ki, artıq hissələrə ayrılmaqda idi. O, bunun fərqinə varıb çantasını gəzməyə, salfet axtarmağa başladı. Tapdığı isə ancaq boş salfet qutusu oldu. Məyus halda parçalanmış salfetləri qutusuna yığdı. Bu vaxt bir əlin ona salfet uzatdığını gördü. Başını qaldırıb baxan Əlinin gülümsəyərək ona baxdığını gördü. Başı ilə razılıq eləyib salfeti ondan aldı. Əli isə partanın üstündəki salfet qutusunu götürə-götürə:
-Bu qədər ağlamaq gözə ziyandır.-dedi,