, əlindəkiləri atmaq üçün zibil vedrəsini doğru getdi.
Ayan bir əlindəki salfetə, bir də Əliyə baxdı. Belə çətin zamanında doğma birinin bu cür jesti ona xoş təsir bağışlamaya bilməzdi. Əli gəlib onunla üzbəüz, Sevilin yerində oturdu. Qayğıkeş təbəssümlə:
-Amma dərdini bölüşmək ürəyə xeyirdir.
Ayan dözə bilməyib yenidən ağlamağa başladı. Bu dəfə onu ağladan Əlinin bu qayğıkeş ymünasibəti oldu. Çünki Ayana elə gəlirdi ki, Əli adının Ayan olduğu üçün ona belə xoş, səmimi davranır, onunla maraqlanır. Ona elə gəlirdi ki, Əli ona baxanda öz Ayanını-xalası qızını görür. Amma bilmirdi ki, bu həqiqətən də ona elə gəlir.
-Hə, nə oldu? Salfetkanı vermədim ki, o dəqiqə isladasan? Niyə ağladın?-Əli əyilib onun üzünə baxdı, eyni təbəssümlə gülümsədi.
-Babam...deyəsən...gecə zəng gəlmişdi.
Onun bu rabitəsiz cümləsindən vəziyyətin nə yerdə olduğunu başa düşdü.
-Həyatda bəzən hər şey bizim istədiyimiz kimi olmur. Buna öyrəşmək lazımdır, bir gün gələn bir gün getməlidir.
-Yox, mənim babam ölə bilməz. Ölüm pis şeydir, ən pis şeydir, hər şeyin sonudur...
-Deyil, ölüm o qədər də qorxulu deyil ki. Ölüm hər şeyin sonu ola bilər, amm hər son da bir başlanğıcdır. Bir də ki, insan ruhu bədəndən çıxanda yox, sevdiyi insanların gözündən düşəndə ölür, məncə. Sən babanı belə çox istəyirsənsə, o heç vaxt ölməyəcək.
Ayan gözlərini qaldırıb xoş, isti təbəssümlə ona baxan Əlinin gözlərinə baxdı. Bu gözlər, bu təbəssüm onun içini necə rahatladırdı.
-Sevinclə Asya “d”li Sevinci bufetin qabağında tuta bilmişdilər. Sevinc çaşqınlıq içində:
-Qızlar, sin nədən danışırsınız? Mən heç nə başa düşmürəm.-deyirdi.
-Doroqoya, burada başa düşməməli heç nə yoxdur. Deyirik ki, bizim sinfə tez-tez gəlin Əlinin ağlını qarışdırma, zabıt eqo.
-Ay qız, sən nə danışırsan? Necə yəni, Əlinin ağlını qarışdırma, necə yəni zabıt eqo?
-Adaş, bax, aramız yaxşıdır, xətrini də çox istəyirik, amma bəzi şeylər var ki, onu qulaqardı eləyə bilmərik. Axır vaxtlar bizim sinfə tez-tez gəlməyin, Əli ilə səmimi