ı işarə eləyib qışqırırdı.
-Sevinc, səhvin var,-Ayan dözə bilməyib dilləndi,-o Ayan mən deyiləm, Əlinin xalası qızıdır. O, xalası qızını istəyir.
Ox yaydan çıxmışdı, amma hədəf bəlli deyildi. Sevinc Ayana baxaraq kinayə ilə gülümsündü:
-Ay qız, sən safsan, ya özünü saflığa qoymusan? Əlinin xalası qızı bu məktəbdə oxuyur, ya mən onu tanıyıram? Bəlkə padruqalrın onu tanıyır?
-Padruqalarım?-Ayan hələ ki, heç nə başa düşə bilmirdi.-Onların bu işə nə aidiyyatı var?
-Vay,vay, vay. Sən əməlli-başlı fil qulağında yatmısan ki. Padruqaların səhər-səhər Əlidən əl çəkim deyə üstümə gəlmişdilər. “Əlidən əl çək, onun ürəyi Ayandadır.”-Sevinc kinayə ilə söz sahiblərinə baxdı-Elə deyil, yoxsa?
Qızlar sanki dillərini udmuşdular. Ayan təəssüflə onlara baxıb başını bulayırdı.
-Elə bilirsən, bu qədərdir?-Sevinc yenidən üzünü Ayana tutdu.-Mən onların sözü ilə bura gəlməmişəm. Vecimə almayacaqdım, əgər sinif yoldaşım Yusiflə qızların söhbətini eşitməsəydi. Əlinin elə-belə, yüngülvari yanın reaksiyasını öyrənmək üçün məndən istifadə elədiyini eşitməsəydi.-“d”li Sevincin baxışlarına tuş gələn bu dəfə Yusif oldu.
Hamı şokda idi. Bəziləri ikrahla, bəziləri isə maraqla Əliyə baxırdı. O, isə başını gözlərini dikmişdi. -Hə Ayan, indi kimin səhvi var? Mənim, yoxsa dost deyib bağrına basdığın bu insancığazların?
-Mənim səhvim var,-təəssüf dolu baxışlarla rəfiqələrinə və Əliyə baxan Ayan elə həmin səs tonu ilə,-bunları adam yerən qoyub inanmışam.-dedi.
Onun bu sözü sahiblərinin üzünə sillə kimi çırpıldı. Ayan isə daha heç nə deməyib sürətlə idman zalının qapısına doğru getdi. Zala girib yeyin addımlarla g.s otağına doğru addımladı.
-Ayan, dayan!-bu vaxt zalın çöl qapısında peyda olan Əlinin səsi eşidildi.
-Nədir?-ayaq saxlayan Ayan geri dönüb laqeydcəsinə soruşdu.
-Sənə demək istədiyim bəzi şeylər var.
-Nə deyəcəksən? “Sevincə inanma, onun dediklərinin hamısı yalandır”mı?
Özünü birtəhər ələ alan Əli Ayana tərəf gələ-gələ:
-Yox, əksinə hamısı düzdür.-dedi.-Mən səni qısqandırmaq