üçün Sevincdən istifadə eləmişəm.
-Sən necə adamsan? Elə utanmırsan, bunu mənə deyirsən də?
-Utanıram, sənin qabağında ölüb yerə girirəm. Amma neyləyim ki, mən sənə ancaq bunları deyə bilirəm. Şansımı çox sınadım, sənə ürəyimi açmaq üçün çox didindim, amma hər dəfə bir şey mane oldu. Gah məktubum evdə qaldı, gah Yusif qoymadı, gah da ki sən başa düşmədin.-Əli artıq Ayanla üzbəüz dayanmışdı. Araya qısa bir sükut çökdü. Ayan yaşaran gözlərini yerə dikmiş, hirsindən dodağını çeynəyirdi. Əli bütün cəsarətini toplayıb əlini uzadaraq onun əlindən tutdu.-İcazə ver, heç olmasa, indi deyim.
-Nə badə!-bayaqdan susan Ayan sərt şəkildə əlini geri çəkdi.
-Niyə?
-Çünki insan, ruhu bədəndən çıxanda yox, sevdiyi insanların gözündən düşəndə ölür. Mənim üçün bundan sonra sənin deyəcəyin heç bir şeyin mənası yoxdur, Əli. Çünki sən mənim üçün ölmüsən.
Ayan bunları deyib sürətlə zaldan çıxdı. Əli donmuş halda onun arxasınca baxırdı. Sonuncu fürsəti də əlindən çıxmışdı. Dərs başlasa da nə Ayan g-s otağından çıxdı, nə də rəfiqələrini yanına buraxdı. Yusif isə qorxudan Əlinin gözünə görünmür, ondan qaçırdı. Əli isə sanki havada idi. Olanlar hələ ona çatmırdı. Təkcə onların deyil, sinif yoldaşları və müəllimlərin də fikri bu hadisədə idi. Olanlar İsmayıl-sevil ayrılığını gündəmdən salmışdı. Dərsin sonuna dəqiqələr qalırdı. Qızların otağa girdiyini görən Ayan durub pəncərəyə tərəf getdi. Heç kim görməsin deyə üz-gözünü silməyə başladı. Asya ilə Sevinc peşman halda ona yaxınlaşdılar.
-Doroqoya, nə olar, prasti nas. Biz sənin pisliyini istəmərik.
-Ayan, heç olmasa Asyanı bağışla. O bilmirdi, təzə öyrənib. Bütün günahlar məndədir. Mən istəyirdim ki, bunu sənə Əli özü desin.
Lakin Ayan nəinki onlara tərəf baxır, heç reaksiya da vermirdi. Birdən dikəlib diqqətlə çölə baxdı. G-s otaqlarının pəncərələri idman meydançasında baxıdğından orada olanlar buradan rahatca görünürdü. Üç oğlan Əliyə yaxınlaşıb ona əl-qol atmağa başladılar. Uzaqdan bunu görən Əlinin sinif yoldaşları geri