i qayıtdılar. Qızların hamısı pənəcərəyə yaxınlaşaraq olanları izləməyə başladılar. Birdən dəhlizdən bir səs eşidildi.
-Sevincin qardaşı Əlini vurmağa gəlib. Əlində bıçaq var idi.
Bunu eşitmələri ilə qızları çölə axışmaları bir oldu. Çöldə isə vəziyyət göründüyündən də pis idi. dostları Əlin əhatəyə alıb qorumağa çalışırdılar. Oğlan isə qışqıra-qışqıra Əini hədələyirdi.
-Sən kimsən ki, mənim bacımın adına söz çıxarırsan? Gizlənmə e orada, kişisənsə qabağa çıx!
-Səndən qorxacam?-Əli onu əhatəyə alan dostlarını keçib qabağa çıxdı.-Hə gəldim, sonra?
-Seymur, dayan!-xəbəri alan Sevinc qaça-qaça özünü ora yetirdi.-Qaqaş, nə olar, eləmə!
-Ay qız,sənin burada nə işin var? Çıx get, dərsinə!
-Sən də dərsdə olmalısan. Bəs sənin burada nə işin var?
Artıq müəllimlər və qızlar da səsə çölə tökülmüşdülər. Qafar müəllim Seymura acıqlanaraq:
-Adə, ay Seymur, nə oyun çıxarırsan? Keç, cəhənnəm ol, bu yana!-ona yaxınlaşdı.
Lakin Seymurun elədiyi hərəkət hamını geri çəkilməyə məcbur elədi. O, cibindən bıçağı çıxararaq:
-Heç kim yaxınlaşmasın!-deyə oradakıları hədələdi.
Bircə bacısı özündə cəsarət tapıb onun qabağına atıla bildi.
-Seymur, qaqaş, eləm! Mən hər şeyi səhv başa düşmüşəm. Əlinin günahı yoxdur.
Ancaq gözü qızan seymur onu da yana itələdi. Sevinc müvazinətini itərərək yerə yıxıldı. Seymur əlində bıçaq sürətlə Əliyə doğru gəldi və nə oldusa həmin an oldu. Gözlərini yuman kim, üzün yana tutan kim, “Vay!”deyib qışqıran kim! Bıçağı hədəfə saplayanda reflektiv olaraq gözlərini yuman Seymur gözlərini yenidən açanda Ayanı göz bəbəkləri bərəlmiş şəkildə ona baxan görcək dəliyə döndü. Qorxa-qorxa əlinə baxdı. Bıçaq Ayana saplanmışdı. Əlləri əsə-əsə bıçağı geri çəkib yerə atdı və arxa-arxaya getdi. Hamı donmuşdu.
-Ayaaan!-deyə qışqıran Əlinin fəryadı sanki donmuş zamanı yenidən işə saldı.
Qızlar ağlamağa başladılar. Əvvəl Ələddinin, sonra Sevilin ürəyi getdi. Qafar müəllim əlləri ilə başını tutaraq yerə oturdu. Ayan isə hissiyatsız şəkildə yavaş-yavaş yerə doğru