izləyən hər kimdirsə, görünür, İsmayılı tapıb.
-Başa düşdünüz indi?-İsmayıl tərs-tərs oğlanlara baxaraq-Gərək Leyla deyəydi?-dedi.
-Aaa, Leyla,-Ələddin təəccüblə,-sən haradan bilirsən?-deyə soruşdu.
-Nəyinizə lazımdır? Siz bizə demişdiniz?
-Nə isə, əsas odur bilir. Ələddin, sən apar, Leylanı evə ötür, biz Kənanla oğlanları bir yerə yığaq, görək neyləyirik. Sonra sən də gələrsən.
-Yox, yox,-deyə Leyla etiraz elədi,-daha təhlükə sovuşub, mən tək gedərəm.
-Olmaz, səni tək qoymaram, eee..., yəni tək qoymarıq. Eşitdin nə dedi? Oğlanları yığırlarsa, hələ söhbət qurtarmayıb.
-Hə Leyla, çıraq düz deyir,-deyə Kənan dilləndi,-qoy səni ötürsün.
-Yaxşı, siz də ehtiyatlı olun.-Leyla narahat halda Kənana tərəf baxdı.
Ələddinlə Leyla sağollaşaraq aralandılar. İsmayıl isə Kənana hər şeyi danışmaq üçün onların uzaqlaşmağını gözləyirdi.
Xatirə müəllimə ilə sağollaşan Sevinclə Ayan pilləkənləri enirdilər ki, Sevincin telefonuna zəng gəldi. Yusif idi. Sevinc telefonu açdı:
-Hə, dost?
-Haradasan?-Yusifin təlaşlı səsi eşidildi.
-Pillləkəndə, sən haradasan?
-Blokun ağzındayam. Tez gəl, tələsirəm.
-Niyə, nə olub ki?
-Kənan zəng eləmişdi. Deyir ki, deyəsən, Əlini vurublar. Kənanla İsmayıl oğlanları bir yerə yığırlar.
-Nəə? Əlini vurublar?-Sevinc özündən ixtiyarsız qışqırdı.
-Yaxşı, qışqırma. Yanında kimsə yoxdur?
-Ayan var.-sol tərəfinə baxan Sevinc divara söykənərək təlaşla ona baxan Ayanı görüb dedi.
-Molodes dost, molodes.
-Yusif, sən istəyirsən, məni gözləmə, get. Ayan, deyəsən, biraz pis oldu.
-Olacaq da pis. Yaxşı, sən onu sakitləşdir, mən gedim görüm nə olub?
-Yaxşı, ehtiyatlı ol, dost.
Telefonu söndürən Sevinc əlləri əsə-əsə yaşarmış gözlərini silərək sual dolu baxışlarla ona baxan Ayana baxdı. Qəhər içində boğulan Ayan:
-Sevinc, düzünü de, Əliyə nə olub?-deyə soruşdu.
-Vallah, dəqiq heç nə bilmirəm. Heç Yusif də bilmir. İndi getdi ki, öyrənsin. Amma zəng eləyəcək. Sən özünə ələ al. Mən də evdəkilərə zəng eləyim, gəlib aparsınlar.
-Heç kimə zəng eləmə.