yıxılırdı. Əli tez əyilib onu qucaqladı, onunla birlikdə yerə oturmağa başladı. Artıq ağrını hiss eləməyə başladığından Ayan zarıyırdı.
-Nə baxırsınız? Skoru çağırın, həkim çağırın!-deyə Əli qışqırırdı.
Oğlanlar təlaş içində əllərini ciblərinə atdılar. Tərslikdən heç kimin yanında telefon yox idi.
-Heç kimin yanında telefon yoxdur?-deyən Günay qışqıraraq oğlanlara baxdı.
-Skoru gec olar. Meded...medsestranı çağırın!-deyə Qafar müəllim əsə-əsə ayağa qalxdı.
Bunu eşidən-eşitməz Yusif qaçaraq oradan aralandı. Seymur və sinif yoldaşları isə donub olanları izləyirdilər. “d”li Sevinc isə elə oturduğu yerdəcə ağlayırdı. Qan gövdəni götürmüşdü. Ayanın tünd qırmızı qanı otların da rəngini dəyişmişdi. Özünü birtəhər ələ alan Leyla idman formasının üstlüyünü çıxarıb üçqat qatlayaraq qanın qabağını müvəqqəti saxlasın deyə Ayanın yarasına basdı. Qan itirdiyindən Ayan yavaş-yavaş halsızlaşır, gözlərini yumurdu.
-Ayan, qurban olum, getmə. Dayan, nə olar, məni tək qoyun getmə! Mən sənsiz ölərəm.-Əli ağlaya-ağlaya əlini onun yanaqlarına vurur, onu ayıltmağa çalışırdı.
Ayan ağır-ağır gözlərini açdı. Qurumuş dodaqlarını isladıb Əliyə baxdı:
-Qorxx..ma...ö...ölüm pp...ppis şey deyil ki...mən...qorxmuram...baba...babamı görə...görəcəm...Hə, Əli...? hər...hər son...bb...bir başlan....ğıc deyil?
-Yox, yox deyil! Bunlar sənə aid deyil! Ölüm sənə aid deyil!Ölməli biri varsa, o da mənəm! Hamı başını itirmişdi. Ayanamı ağlasınlar, özündən gedən Ələddinlə Sevilimi ayıltsınlar? Çox keçmədi ki, Yusif əlində tənzif qaranəfəs özünü ora yetirdi. Leyla ilə Günay tez-tələsik tənzifi açaraq Ayanın yarasına qoymağa başladılar. Biraz sonra tibb bacısı Xumar ilə həkim Sahilə də özlərini ora yetirdilər. Sahilə həkim Ayanın qanını saxlamaq üçün ilk yardın göstərməyə başladı. Xumarın məsləti ilə İsmayıl Sevili, Kənanla Ramazan isə Ələddini idman zalına apardılar. Xumarla Züleyxa onların arxasınca zala girdilər. Xumar onları ayıtlmaq üçün iki naşatrlı pambıq hazırlayaraq burunlarına toxundurdu.