. Yavaş-yavaş özlərinə gəlib nə olduğunu xəbər alan Ələddinlə Sevilə verilən cavab isə “Yıxılmısınız.”oldu.
Məktəbin içində isə heç kimin heç nədən xəbəri yox idi. Dərsi qurtaran Xatirə müəllimə pilləkəndə həmkarı ilə rastlaşdı.
-Eşitmişəm, təzə maşınınızı gəzməyə çıxarmısınız?-deyə zarafatla soruşdu.
-Bu gün də hamı məndən bunu soluşu.-Xəyal müəllim biraz bezgin, biraz da gülümsəyərək dedi,-Vallah, axılda “Dilektolu iclasa apalacam”deyə yazıb asacam üstümdən.
-Yaxşı, yaxşı, əsəbləşmə. Zarafat eləyirdim.
Elə bu vaxt Mehdi tənginəfəs halda özünü onlara yetirdi.
-Müəllim..Xəyal müəllim...maşın...maşın lazımdır...-o, əlləri ilə dizlərini tutub tez-tez nəfəs almağa çalışırdı.
-Nə olub? Nə maşın?
-Xəs...xəstəxanaya...Sahilə doktor dedi ki...xəstəxanaya maşın tapın!
-Nə xəstəxana? Kiməsə nəsə olub?
Mehdi qorxa-qorxa Xatirə müəlliməyə baxdı.
-Ayanı...bıçaqlayıblar.
-Nə?-deyə qışqıran Xatirə müəllimə bir anlıq gözləri qaralaraq müvazinətini itirdi.
Xəyal müəllim tez ondan tutaraq yıxılmağa qoymadı. Özünə gələn Xatirə müəllimə:
-Ttt...ttt..tezz! Gedək!-deyərək dikəldi.
Heç iki dəqiqə küçmədi ki, Xəyal müəllimin maşını idman meydançasına çatdı. Maşından düşüb Ayanı yerdə qan içində görən Xatirə müəllimə ağlamağa başladı. Xəyal müəllim əyilib tez arxa qapılardan birini açdı və maşından düşdü. Oğlanların da köməyi ilə Əli Ayanı qucağına götürüb maşına tərəf apardı. Ayanı arxa oturacağa uzatdılar. Xatirə müəllimə də keçib tələsik arxada uzatdı. Ayanın başını ayaqlarının üstünə qoydu. Ayan yoğun gözlərini açaraq ona baxdı, rəngi qaçmış dodaqları ilə gülümsədi və gücsüz əli ilə onun əlini sıxdı. Bu Xatirə müəlliməni daha da ağlatdı.
-Müəllimə, özünüzü güclü tutun. İndi ağlamaq olmaz.-Sahilə həkim maşıınn qapısına yaxınlaşaraq əlindəki tənzif qutusunu ona uzatdı-yüngülvari sarğı qoymuşam, hələlik qanın qabağını saxlayar. Əgər yolda qanaxma güclənsə bunu bərk-bərk basarsınız.
Xəyal müəllim cəld sükan arxasına keçərək maşını işə saldı. -Müəllim, məni də