gözləyin.-deyib Əli qabaq qapını açıb özünü içəri atdı.
Sinif yoldaşları ağlaya-alaya ayanı yola saldılar. Sevinclə Asyada ağlamaqdan hal qalmamışdı. Yusif tez-tez yumruqla başına vurur:
-Allah, məni öldür! Allahım, mənim canımı al!-deyirdi.
Səsə idman zalından çıxan Ələddin həkimin xalatını və bəzi uşaqların üstünü qanlı görüb yenidən huşunu itirdi. Çox keçmədi ki, bu xəbər işıq sürətilə bütün məktəbə yayıldı.Artıq yarım saatdan sonra Ayanı anasının işlədiyi Respublika Mərkəzi Klinik Xəstəxanasına, el dili ilə “Respublikaniski”yə gətirdilər. Həkimlər dərhal onu əməliyyat otağına apardılar. Qapılar bağlandı.
-Əli, Əli, Ayanı kim vurub? Kim eləyib bunu?-deyə Xatirə müəllimə ağlaya-ağlaya onun yaxasından yapışdı
-Onuncu sinifdən Seymur adlı bir oğlan. Əslində məni vuracaqdı, amma....bilmirəm necə oldusa...Ayan...-Əli yorğun və ağlamsınaq səs tonu ilə cavab verdi.
Xatirə müəllimə əllərini onun yaxasından çəkib bir-iki addım geri getdi. Hər şey aydın idi. Ayan Əlini qorumaq üçün özünü fəda eləmişdi. Bu vaxt Xəyal müəllim onun qoluna girərək:
-Gəl otul,-dedi və oturacağa tərəf apardı,-özünü ələ al. Həl şey yaxşı olacaq.
Birdən onun telefonu zəng çalmağa başladı. Nömrə idi. Tanımasa da zəngə cavab verdi:
-Alo?
-Alo, Xəyal müəllim, sizsiniz?
-Bəli,-Xəyal müəllim səs sahibini tanımağa çalışırdı,-siz kimsiniz?
-Müəllim, Yusifdir, on bir a.dan. Siz hansı xəstəxanadasınız? Ayan necədir?
Xəyal müəllim maraqla ona baxan Xatirə müəlliməyə:
-Yusifdi,-deyib yenidən telefonu qulağına qoydu,-Lespublikanskidəyik, Yusif, iyimi yanvalda. Ayanı əməliyyata aldıla, hələ heç nə bilmilik.
-Yaxşı müəllim, biz də yarım saata orada olarıq. Sağ olun.
Məktəbdə aləm bir-birinə dəymişdi. Bütün məktəb bu hadisədən danışırdı. Oqtay müəllim od püskürürdü. Təhsil Şöbəsində vacib bir iclasın olduğu ərəfədə onun məktəbində belə bir kriminal hadisənin olması onu “yuxarı”lar qarşısında üzüqara qoyacaqdı. Çünki hadisəni araşdıran polis əməkdaşlarından əlavə, işıqlandırmağa çalışan bəzi