i telekanal əməkdaşları da artıq özlərini məktəbə yetirmişdilər. Mirvari müəllimənin təzyiqi qalxmış, halı pisləşmişdi. Sahilə həkimlə Xumar bu dəfə də onu özünə gətirməyə çalışırdılar.
Sinifdə isə bir səssizlik hökm sürürdü. Heç kim gördüklərinin şokundan ayıla bilməmişdi. Beşinci dərsdən qırx dəqiqə keçməsinə baxmayaraq a.lar üçün bu dərs başlamamışdı. Mərdan müəllim müəllim masasının arxasında fikirli-fikirli qələm oynadırdı. Bu vaxt qapı döyüldü. “Gəl”deyə o, qapıya boylandı. Qapı açıldı və içəri polis formalı iki nəfər girdi.Onlardan biri yaşlı, balaca boylu, başının ortası keçəl, qarınlı, tipik polis, digəri isə ona nisbətən daha hündür, daha cavan və daha arıq idi. Onun əlində kitabça var idi. Onları görən uşaqlar ayağa durdular. Polislərdən nisbətən yaşlısı əli ilə onlara oturmalarını işarə elədi.
-Buyurun, əyləşin.-deyə Mərdan müəllim həmin yaşlı polisə öz yerini göstərdi.
Polis əməkdaşı razılıq eləyib əyləşdi. Eynəyi gözünə taxaraq diqqətlə sinfi gözdən keçirdi. Kitabçanı açaraq vərəqləri əli ilədüzəldə-düzəldə:
-Sinifkomunuz kimdir?-deyə soruşdu.
Gözləri ağlamaqdan şişmiş Leyla ağır-ağır ayağa qalxdı.
-Adın, familyan?-deyə polis əməkdaşı eynəyinin altından ona baxdı.
-Abbasova Leyla.
On bir nə sinfidir, bura?
-On bir a?
-Hadisəni görmüsən?
-Bəli.
-Nə görmüsən?
-İdman dərsindən qayıdırdım,razdvalkada idim. Birdən oğlanlardan biri qışqırdı ki, Sevincin qardaşı Əlini vurmağa gəlib...-Leyla gördüklərini danışmağa başladı.
Digər uşaqlarla da söhbət elə bu qaydada getdi. Hamı eyni şeyi danışırdı, çünki hamı hadisənin bir tərəfini bilirdi. Olanları içli-çğllü bilənlərin isə ikisi xəstəxanada, üçü isə yolda idi.

Yusif, Mehdi, Asya və Sevinc tənginəfəs halda özlərini Ayanın əməliyyat olunduğu mərtəbəyə çatdırlar. Əli bir tərəfdə divara söykənib gözlərini yerə dikərək oturmuş, Xəyal müəllim ortada gəzişir, Xatirə müəllimə isə oturacaqda irəli-geri gedib gəlirdi.
-Əli, Ayan necədir?-deyə Yusif təlaşla ona yaxınlaşdı.
Onu görcək Əlini sanki