ilan vurdu. Qəzəb dolu baxışlarla onu süzə-süzə ayağa qalxdı.
-Sənin burada nə işin var?-dişlərini bir-birinə sıxaraq Yusifin yaxasından yapışdı
-Əli, necə yəni nə işim var? Ayanı...-Yusif çaşbaş şəkildə ona baxırdı.
-Onun adını ağzına alma! Rədd ol, get buradan!-Əli onu geri itələdi.
-Əli, nə olub?-deyə Mehdi ona yaxınlaşdı.-Niyə belə eləyirsən?
-Ondan soruş, məndən yox! Hər şeyin günahkarı odur! Ayanı qısqandırmaq üçün Sevincdən istidadə elə deyən də odur.-Əli nifrət ifadə edən baxışlarla Yusifə baxa-baxa bütün zəhərini onun üstünə tökürdü.-Sevdiyim qızın qanı əllərimdə qurudu.-o, əllərini irəli tutaraq ağlamsındı.-Bunu sənə bağışlamayacam, Yusif!
-Əli, vallah mən belə olmağını istəmirdim. Sənə kömək eləməkdən başqa heç bir məqsədim yox idi.
-Mixaylo, apar onu buradan.-əsəbindən tir-tir əsən Əli üzünü Mehdiyə tutdu.-Yoxsa vurub öldürəcəm.
Həm qızlar, həm də Xatirə müəllimə ilə Xəyal müəllim çaşqınlıq içində olanları izləyirdilər. Əlacsız qalan Mehdi Yusifə yaxınlaşaraq getmək lazım olduğunu dedi. Yusif məyus halda Əliyə baxa-baxa oradan aralandı.
-Əli, nə məsələdir?-Xatirə müəllimə sual dolu baxışlarla ona baxdı.
Yusifgil artıq xəstəxananın həyətinə qayıtmışdılar. Eşitdikərini həzm eləyə bilməyən Sevinc dostunun qolundan yapışaraq:
-Yusif,-deyə onu saxladı,-deməli, bütün bu olanlar sənin başının altından çıxıb?
-Sevinc, bəsdir, indi də sən başlama,-deyə Yusif bezgin halda üzünü turşutdu,-başım ağrıyır.
-Mənə maraqlı deyil, sənin haran ağrıyır. Sənə görə mənim rəfiqəm orada canı ilə əlləşir, sən isə olmayan başının dərdini çəkirsən.
Sevincdən eşitdiyi son cümlə Yusifə pis təsir elədi.
-Mənə görə oldu, hə? Bütün günah məndədir? Sən heç öz səhvlərinə baxmısan?-Yusif getdikcə səsini qaldırırdı.-Səhər tezdən Asyanı da özünə qoşub qaça-qaça Sevincin yanına gedib “Əlidən əl çək”deyən sən deyildin? Elə bilirsən Ayan səni bağışlayacaq?
-Yusif, bunlar eyni şeylər deyil! Mən rəfiqəm xoşbəxt olsun deyə bunu eləməyə məcbur oldum. Daha sevdiyi insanla arası