ı dəysin deyə oyun dalınca qaçmadım.
Yusif biraz dururaq gözlərini qıyıb maraqla Sevincə baxdı.
-Sən Ayanın Əlini sevdiyini bilirdin?-Sevinc duruxdu, dinə bilmədi.Yusif isə əminliklə başını yelləyə-yelləyə.-Bilirdin,-dedi,-həm də çox gözəl bilirdin. Amma məndən gizlətdin. Niyə? Çünki mən Əliyə deyərdim. Yox, deməzdim. Əksinə Əlini daha çox cəsarətləndirərdim. Bax, onda bu boyda yalana, oyuna ehtiyac qalmazdı.
-Yusif, mən sadəcə bir şeyi bilirəm: Ayana nəsə olsa, mən səni bağışlamayacam. Sevincin yaşarmış gözlərindən qarşısındakına qarşı qəzəb və təəssüf oxunurdu. O, sevgidən nifrətə doğru bir addımlıq məsafəni keçmək üzrə idi. Onsuz da elədiklərinə görə min peşman olub vicdan əzabı ciyərini dalayan Yusif isə Sevincdən eşitdiyi bu son cümlə ilə daha da yxılmışdı.
Sinif. Altıncı dərsin sonuna yarım saatdan da az vaxt qalırdı. Biraz özünə gələn Mirvari müəllimə müəlim masasında əyləşmiş, kədərli və fikirli gözlərini partalarından çəkməyən şagirdlərinə baxırdı. Bir müddət belə sinfə göz gəzdirəndən sonra köks ötürərək sözə başladı:
-Niyə belə eləyirsiniz axı? Məktəbi qurtarmağınıza bir ay qalmış niyə arxanızda pis xatirələr buraxırsınız? Gah bir-birinizə kəllə atırsınız, gah sevirsiniz, gah ayrılırsınız, gah da beləcə kriminal hadisələrə sənəd olursunuz. Buranın məktəb olduğu niyə yadınızdan çıxır?
Hamı susurdu. Çünki veriləcək cavab yox idi. Yenidən susan Mirvsai müəllimə heç kimin gözləmədiyi bir sual verdi:
-Əlidə Ayana qarşı istək var idi?
Bayaqdan partalara dikilmiş gözlər təəccüblə bir-birinə baxmağa başladı.
-Deməyin ki, bunu da bilmirsiniz. Var idi, ya yox idi?
-Var idi müəllimə, həm də çoxdan var idi.-cəsarətli davranan Kənan köks ötürərək cavab verdi.
-Amma yazıq ürəyini açmağa ürək eləmirdi.-növbəti etiraf Ramazandan gəldi.
Beləcə söhbət corab söküyü kimi açılmağa başladı. Mirvari müəllimə isə eşitdiklərinə başını yelləməklə reaksiya verirdi.
-Amma Ayan Əlidən daha cəsarətli çıxdı.-Leyla köks ötürərək dilləndi.-Bəzən bir hərəkət min sözdən