dözməyib içəri keçdi. Çarpayıda uzanmış Sevinc balaca uşaqlartək mızıldanır, tez-tez qolunu yana çəkirdi. Tibb bacısı əsəbləşərək:
-Ay qız, uşaq deyilsən, qolunu düz saxla!-deyirdi.-Oynamağa vaxt yoxdur.
-Anamı istəyirəm, nə olar, anamı çağırın, əlimi tutsun.
-Ay qız, nə ana?! Padruqan orada canı ilə əlləşir, sən burada uşaqlıq eləyirsən.
-Gördüm indi Ayanı necə çox istəyirsən.-Sevincin bu halına kinayə ilə gülümsünən Yusif gəlib onun sol tərəfində, çarpayıda yanında oturdu.-Qolunu düz saxla, özün də o tərəfə baxma.-deyib əlini uzadaraq onun əlini tutdu.
-Neyləyirsən?-deyə Sevinc əlini yana çəkdi.
Neyləyəcəm, məcburən Xavər xalanı əvəz edirəm.-Yusif onun əlini buraxmadan dedi.-Qolunu tərpətmə!
-Düz deyir,-tibb bacısı da ona qoşuldu və iynəni yavaş-yavaş Sevincin damarına batırdı.
Ağrının təsirindən yerində qıvranan Sevinc dostunun Əlini o ki var sıxdı.
-Baxbelə, afərin.-tibb bacısı bir Yusifə, bir də Sevincə baxıb kinayə ilə gülümsündü.-Bilsə idim, sevgilini bayaqdan çağırardım ki
-Nə sevgili,-deyə Sevincin gözləri bayaqkından daha iri açıldı,-biz dostuq!
-Dost?-deyə tibb bacısı kinayə ilə onlara baxdı.-Nəsə heç inanmadım.
-O uje sizin probleminizdir.-Yusif günün bütün gərginliyin tibb bacısının üstünə tökdü.
-Nə isə...,-deyə tibb bacısı üzünü turşudaraq ayağa qalxdı. Sevincə baxaraq,-tərpənmə,-dedi,-damarını güclə tutmuşam. Beş dəqiqəyə qayıdıram.
Keçən beş dəqiqədə nə Yusif danışdı, nə Sevinc dindi. Fərqli istiqamətlərə baxan gözləri hələ də səhər olanları xatırlayır, vicdanları isə peşmanlıq və günahkarlıq duyğusu ilə sızlayırdı. Bir-birinə kilidlənmiş əllərinin istiliyi isə ürəklərinə dolurdu. Artıq beş dəqiqə keçmiş, tibb bacısı otağa qayıtmışdı. O iynəni Sevincin qolundan çıxararaq qan flakonunu alaraq otaqdan çıxdı. Yusif isə dostunun qoluna girərək yavaş-yavaş onu çölə çıxardı. Çöldəki oturacaqda oturtdu. Xəyal müəllim gətirdiyi tünd şirin çayı Sevincə uzatdı. Razılıq eləyib fincanı ondan alan Sevinc üfürə-üfürə çayı içməyə başladı. Yusif