f isə çəkinə-çəkinə, hələ də pənəcərənin yanında yarıbükülü oturmuş Əliyə baxır, ona yaxınlaşmağa qorxurdu. İçəridə olanlardan isə heç kimin xəbəri yox idi.
Yarım saatdan sonra əməliyyat bitdi və həkim çıxaraq vəziyyətin orta-ağır olduğunu, Allahdan ümidin kəsilmədiyini dedi. Ayanı reanimasiya otağına köçürdülər. Çox keçmədi ki, bu xəbər məktəbə də çatdı. Məktəbdə artıq səhər növbəsinin dərsi bitmişdi. Mirvari müəllimə Ramazanla İsmayılı da yanına alaraq məktəbdən birbaşa xəstəxanaya yola düşdü. Bacısının yaralandığı və xəstəxanaya aparıldığı xəbərini məktəbdə alan Raminin halı pisləşdi. Müəllimləri və sinif yoldaşları güclə təsəlli verib onu özünə gətirə bildilər. Reyhanın isə hələ heç nədən dərsi yox idi.
Saatlar günorta saat 13:35-i göstərirdi. Əli yorğun və kədərli halda pəncərədən çölə boylanır, Xatirə müəllimə dəhlizdə dəli kimi o baş-bu başa gəzişir, Xəyal müəllim isə olanları telefonda qardaşına danışırdı.Birdən tibb bacısı Ayanın olduğu reanimasiya otağından çıxıb qaça-qaça həkim otağına tərəf getməyə başladı. Beş-on saniyə çəkmədi ki, iki həkimlə birlikdə yenidən reanimasiya otağına qayıtdı. Qaçaqaçın düşdüyünü görən Əligil çaşbaş şəkildə bir-birilərinə baxdılar və tez reanimasiya otağının qapısına doğru gəldilər. Qapı bağlı olduğundan içəridə nələrin baş verdiyi məlum deyildi. Əqrəblərin ətəyindən daş asımışldı sanki, vaxt ötmək bilmirdi. Nəhayət həkim çıxdı. Onun üz ifadəsi hamının əl-ayağını soyutdu. Rəngi qaçmışdı. Sual dolu baxışlarla ona baxan gözlərə baxmağa çəkinib narahat şəkildə ora-bura vurnuxdu.
-Həkim, həkim nə olub?-Xatirə müəllimə ağlamsınaq səslə soruşdu.
-Bağışlayın...-həkim güclə eşidiləcək səslə dilləndi,-bağışlayın, elektroşok təsir eləmədi...bağışlayın....
-Necə yəni təsil eləmədi?
-Xəstəni itirdik...
Araya çökənir neçə saniyəlik sükutu Xatirə müəllimənin qışqırıq səsi pozdu. O ağlaya-ağlaya:
-Yalan deyirsiniz! Yalan deyirsiniz!-deyə özünü içəri, reanimasiya otağına atmaq istədi.
Xəyal müəllim birtəhər onu zəbt eləyərək