. Gəl Xatirəgilə qayıdaq. Mən bu halda evə düşə bilmərəm.
-Elə olar ki? Ayıb olmasın?
-Nə ayıb, özgəsi deyil ki. Gəl.-deyə Ayan qaçaraq pilləkənləri çıxmağa başladı.
Ələddinlə Leyla İsmayılgildən bir xeyli aralanmışdılar ki, onlardan beş-on addım aralıda-küçənin ortasında kiminsə ilan kimi yerdə qıvrılaraq zarıdığını gördülər. Təlaşlanan Leyla:
-Ələddin, o nədir elə?-deyə soruşdu.
-Nə bilim, elə bil yerdə adam uzanıb.-Ələddin gözlərini qıyaraq diqqətlə qaraltıya baxdı.
Onlar qorxa-qorxa qaraltıya yaxınlaşdılar. Hər kim idisə yaralı idi və ayaqlarını qarnına sıxaraq inildəyirdi. Ələddin əyilərək diqqətlə ona baxdı. Bu, Qadir idi. Yaralanmışdı. Onu belə görən Leyla qorxaraq geri atıldı.
-Qadir, nə olub sizə?-deyə Ələddin təlaşla soruşdu.
-Ölü...rəm...kömək ee...eləyin...ö...lüü...rəm.-Qadir inildəyirdi.
-Ələddin, bu kimdir?
-Zərifənin qardaşı. Leyla,-yerdəki qanı görən Ələddinin ürəyi qalxmağa, başı gicəllənməyə başladı,-skorunun nömrəsini bilirsən?-O əlini gözünə tutaraq yerində səndələməyə başladı.
-Skoru? Deyəsən 112 idi, yox, yox, 103.-Leyla isə öz təlaşında idi.
Üzünü digər tərəfə tutaraq özünə gəlməyə çalışan Ələddin digər tərəfdən də oğlanların nömrəsini axtarırdı.
-Alo, İsmayıl, tez gəlin!
-Hara gələk? Nə olub?
-Qadir, Qadiri bıçaqlayıblar.
-Nə? Haradasınız siz?
-Məktəbin yanına, yuxarı yola.
-Hə, hə, bildim.
Qorxudan əl-ayağı əsən Leyla telefonu söndürüb:
-Skorunu çağırdım. İnşallah vaxtında çatarlar.-dedi. Sonra yerdə zarıyan Qadirə baxıb-Bəs ona qədər neyləyək?-deyə soruşdu.\
-Qa...qanı saxlamaq lazımdır.
-Necə?
-Bilmi..məni qan....-üzünü Leylaya tərəf çevirən Ələddin yenidən yerdəki qanı gördü və elə həmin anda da huşunu itirərək yerə yıxıldı.
-Ələddin! Sənə nə oldu?-artıq üçüncü Leyla təlaşla ona tərəf əyildi.-Mən indi neyləyəcəm?-doğrudan da çıxılmaz vəziyyət idi. Bir yaralı, bir huşsuz ilə küçənin ortasında tək qalmışdı.
Artıq yarım saata yaxın idi ki, Ayan, Sevinc və Xatirə müəllimənin gözləri qapıda, qulaqları telefonda