geri qaytara bildi. Həkimin də köməyilə onu oturacağa oturtmaq istədi. Bir müddət özünü ora-bura çırpan Xatirə müəllimə huşunu itirdi. Əli isə bunlara sanki film izləyirmiş kimi kənardan baxır, ölənin kim olduğunu, ağlayanın niyə ağladığını başa düşmürdü. Axı nə olmuşdu? Onun burada nə işi var? Bunlar kimlər idi? Niyə ağlayırlar? Ard-arda beynində yaranan bu suallar karvanını qulağına gələn zəng səsi dayandırdı. Gödəkçəsinin titrədiyini hiss eləyib telefonu cibindən çıxardı, şüursuz şəkildə ekrana baxdı. “Mehdi vızıvayut” yazılmışdı.
-Əli, vəziyyət necədir?
-Vəziyyət... nə bilim?
-Necə yəni nə bilim? Həkimlər heç nə demir?
-Həkimlər? Dd...deyir, deyir ki, xəstəni itirdik.... Xəstə necə itir ki, Mehdi?
-Nə?-deyə Mehdi gözləri bərəlmiş şəkildə yerindən dik atıldı.

Əli telefonu söndürüb cibinə qoymaq istədi. Lakin əli titrədiyindən telefon yerə düşdü. Artıq bütün bədəni titrəyir, soyuq tər gəlirdi. Beyni başa düşməsə də bədəni artıq hər şeyi başa düşmüşdü. Telefonu götürmək üçün əyildi, onu yerdən götürüb ayağa qaxldı. Birdən gözü əllərinə sataşdı. Qan ləkələri...qan qoxusu...sillə...idman zalı....Ayan....Ayan.... Bir anda hər şeyi xatırladı. Dönüb yenidən ondan beş-altı addım aralıda həkimlərin ayıltmağa çalışdığı Xatirə müəlliməyə, rəngi ağappaq olub təlaşla ora-bura vurnuxan Xəyal müəllimə baxdı. Bayaq olanları xatırladı. “Həkim nə demişdi? Xəstəni itirdik...Xəstə...Ayan...”
-Ayan...-sonuncu söz ağlından deyil, ağzından keçdi və Əli huşunu itirərək yerə yıxıldı.
Aşağıda isə uşaqlar yerində donub qalmış, bərəlmiş gözləri üfüqə dikilən Mehdidən nə olduğunu öyrənməyə çalışırdılar.
-Mixaylo, Mixaylo, nə olub?-deyə Yusif onun yanaqlarına vururdu.-Dəli eləmə bizi, nə olub?
-Əli dəli olub...havalanıb.
-Niyə, niyə havalanıb?
-Deyir ki, həkimlər xəstəni itirdik deyirlər...Xəstə necə itir?
-Nə?-Sevincin səsi titrədi.-Nə?-dəli kimi geri-geri gedərək başını bulayaraq qanlı-qanlı Mehdiyə baxdı.
-İtdi, ha, ha, ha, kim itdi?-Asya öz-özünə gülməyə