ə başladı.-Xəstə itdi? Ha, ha, ha...
-Ay Allah,-Yusif əlləri ilə başını tutaraq oturacağa oturdu,-sən niyə məni öldürmədin? Niyə Ayanı aldın?
Ölüm və Ayan sözlərini ard-arda eşidən Sevinc ağlamağa, Yusifin yaxasından yapışıb:
-Hamısı sənə görə oldu, sənə görə oldu!-deyə qışqırmağa başladı.
Onun ağladığını görən Asya da özünə əl qatdı. Dəli kimi çardaqdan çölə atlayıb xəstəxanaya doğru qaçmağa başladı. Mehdi cəld onun arxasınca qaçıb onu geri qaytarmağa, sakitləşdirməyə çalışdı. Asya isə onun qollarınnda vurnuxur, ağlayırdı.
-Neeet, Ayan ölə bilməz! Otpusti, mən onu görməliyəm! Otpustiii!
-Asya, qurban olum, gəl bu tərəfə! Ayan ölməyib, gəl bu tərəfə!
Artıq olanlardan on dəqiqəyə yaxın vaxt keçirdi. Artıq Mirvari müəllimə də özünü yetirmişdi. Yazıq qaıdn aşağıdakı vəziyyəti görüb özünü yuxarı necə çatdırmışdı, onu bir Allah bilir. Yuxarıda isə ölüm səssizliyi var idi. Xəyal müəllim dəhlizdəki oturacaqda özünü divara söykəyərək oturmuş, gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi. Mirvari müəllimənin:
-Xəyal, oğlum, nə olub?-deyə təlaşlı sualına isə sadəcə başını bulamaqla cavab verə bilmişdi.
Əli-ayağı soyuyub divara söykənən Mirvari müəllimə yan otaqdan gələn səslərə arxaya dönmüş, yanaşı çarpayılarda uzadılmış Xatirə müəllimə ilə Əlini görüb vəziyyətin nə dərəcədə ciddi olduğunun fərqinə varmışdı. İndi isə həmin otaqda, onların çarpayılarının arasında oturub ağlayır, tez-tez gözlərini silirdi. Xəyal müəllim isə dəhlizdə, pəncərənin qabağında dayanıb telefonda Oqtay müəllimlə danışırdı.
Aşağıda isə ağlamaqdan taqəti kəsilən Sevinc gözlərini yumaraq başını dostunun çiyninə söykəmiş, arabir hıçqırırdı. Asya dəli kimi yerində qurdalanır, öz-özünə danışırdı. Tibb bacısının ona verdiyi dərmanı qəbul eləmir, onu dilə tutmağa çalışan Mehdini əli ilə yana itələyib üstünə qışqırırdı. İsmayılla Ramazan isə telefonla danışa-danışa o tərəf-bu tərəf gedib gəlirdilər. Qara xəbər artıq hamıya yayılmışdı.Oxuyucular Ayan yaşayır.Bunu dedim ki, rahat nəfəs salıb oxuyun.Arxasın özünüz