oxuyun bilin məndən bu qədər.Telefonla danışıb qurtaran Xəyal astaca müəllim içəri, Xatirə müəllimə ilə Əlinin yanında oturan Mirvari müəlliməyə səsləndi:
-Müəllimə, zəhmət deyilsə bi dəqiqə çölə gələldiniz.
Mirvari müəllimə başını yelləyərək ağır-ağır ayağa qalxdı. Gözlərini silə-silə çölə çıxdı.
-Buyur, müəllim.-deyə şişmiş gözlərini ona dikdi.
-Müəllimə, Oqtay müəllimlə danışdım. Ayanın bütün xəlcləlini....-Xəyal müəllimin səsi titrədi, sonra birtəhər özünü ələ alıb sözünə davam elədi,-boynuna götülül. Sadəcə ailəsinə xəbəl eləmək lazımdı... Necə eləyək?
-Nə bilim...,-köks ötrən Mirvari müəllimə çaşqınlıqla əllərini yana açdı,-bundan çətin şey var? Nə deyəcəyəik, necə deyəcəyik?
-Kaş belə olmaya idi...
-Adam inana bilmir...Dünən dərs soruşduğun uşaq bu gün...
Elə bu vaxt Ayanın ölüm xəbərini verən həkim reanimasiya otağının qapısında göründü. Ağladığı gözlərindən bilinirdi. O müəllimlərə yaxınlaşıb:
-Allah böyükdür, bunu heç vaxt yaddan çıxarmayın!-dedi.-İnanmayacaqsınız, amma xəstə ayıldı.
-Nə?-heç nə başa düşməyən Xəyal müəllimlə Mirvari müəllimə əvvəl bir-birilərinə, sonra isə həkimə baxdılar.
-Ayıldı deyirəm, Ayan ayıldı.
-Bəs o ölməmiş...-Xəyal müəllim sözünü bitirməmiş:
-Ürəyin dayanması həmişə ölüm deyil. Ayan kliniki ölüm keçirib və biraz əvvəl də özünə gəldi. Gözünüz aydın!-deyə həkim sevinclə əlavə etdi.
Bunu möcüzə adlandırmaq olardı. Ayan ikinci həyat qazanmışdı.Bu xəbər əvvəlcə xəstəxanaya, sonra məktəbə, sonra isə bütün şəhərə yayılmışdı. Ayılıb Ayanın geri döndüyünü eşidən Xatirə müəllimə çarpayıdan fırlayaraq özünü onun yanına yetirmək istəsə də tibb bacıları ona verməmişdilər. Çünki “o dünya”nı görmüş xəstə ilə ilk danışmalı olanlar həkimlər idilər.
-Əvvəlcə hər tərəf dümağ idi, sonra yavaş-yavaş uzun bir yol göründü, sonu yoxi idi. Yol ilə getməyə başladım. Sizin səsinizi eşidirdim,bir-birinizə “Çox heyf, qurtara bilmədik. Yazıq, hələ uşaq idi. Ailəsinə, Dilşad doktora nə cavab verəcəyik?” deyirdiniz. Sonra səsləri eşitmədim.