. Çəmənlikdə idim, ipdən bir körpü var idi. Ətraf yaşıllıq, gül-çiçək idi. Ayağım yerə dəyirdi, amma özümü buludların üstündəki kimi hiss eləyirdim. Körpüyə tərəf getməyə başladım. Yarıya qədər getdim. Birdən ayağımı iplərin üstündə saxlaya bilməyib yıxıldım. Sonrası yadıma gəlmir.
Ayan kliniki ölüm zamanı gördülərini danışırdı. Həkimlər isə maraq və diqqətlə ona qulaq asırdılar. Bu hekayə demək olar ki, bütün kliniki ölüm keçirən xəstələrin danışdığı hekayə idi.
Yarım saatdan sonra onu palataya köçürdülər. Yaxınları və sinif yoldaşları ona görə sevinirdilər. Hamı onu görmək, onunla danışmaq istəyirdi. Bircə Əli buna cəsarət eləmirdi. Ayanın onun üzünə baxmayacağından qorxurdu. Elə özü də onun üzünə baxmağa utanırdı. Digər tərəfdən isə ürəyi, ayaqları onu sevdiyinin yanına çəkirdi. Uzaqdan belə olsa onu bir dəfə görmək istəyirdi. Bu vaxt həkim çıxıb xəstəni görə biləcəklərini, amma ziyarətin çox qısa davam etməli olduğunu dedi. İndilik Ayanın yanına yalnız bir nəfər keçə bilərdi. Dəhlizdəkilər-Xatirə müəllimə, Reyhan, Asya və Sevinc bir-birilərinə baxdılar. Bir-iki addım geri çəkilən Əli özünü divara söykədi. Reyhan xəstənin bacısı olduğunu bəhanə edərək özünü qabağa atdı. Digərləri isə bununla razılaşmağa məcbur oldular. Qapı açılıb Reyhan içəri girəndə Əli də özündən ixtiyarsız barmaqlarının üstündə dikərələrək içəri boylandı. Lakin içəri görünmürdü. Qapı örtüldü, Əli məyus halda pəncərəyə tərəf getdi. Bayaqdan bəri onu izləyən Xəyal müəllim ona yaxınlaşdı:
-Yəqin, onun səni bu vəziyyətdə gölməyini istəməzsən?-deyə asta-asta soruşdu.
-Kimin?-deyə Əli özünü itirib ona baxdı.
-Özün bilisən..-Xəyal müəllim başı ilə otağı göstərdi, gülümsəyərək,-bililəm ki, indi hansısa bi qüvvə səni ola çəki. Amma bax, üst-başın nə gündədi?
Onun nə demək istədiyini indi başa düşən Əli əynindəki ağ idman köynəyinə baxdı. Köynəkdə ağ rəngdən əsər-əlamət qalmamış, qan köynəyin rəngini dəyişmişdi. Əli özündən diksinərək geri atıldı.
-Mən bilazdan evə gedəcəm, səni də apalalam.