Əynini dəyişib qayıdalsan. Yaxşı?
-Yaxşı, müəllim.-deyə Əli gözlərini yerdən qaldırmadan başını yellədi.
Çox keçmədi ki, Xəyal müəllim Əli, Mirvari müəllimə və qızları götürərək xəstəxanadan ayrıldı. Digər oğlanlar isə marşurtla qayıtdılar.

Məleykə xala oğlunun üst-başını bu vəziyyətdə görüb daha da təlaşlandı. O, təxminən bir saat əvvəl televizorda məktəbdə baş verən cinayət hadisəsini eşidəndə təlaşlanmış, hətta ağlamışdı da, amma oğlunun qan qırmızı üst-başını, qaçmış rəngini, yorğun və dilxor simasını görmək ona daha pis təsir eləmişdi. Anasını birtəhər sakitləşdirən Əli otağına çəkildi. Başı bərk ağrıdığından əynini belə soyunmadan çarpayısına uzandı. İndi istədiyi tək şey yatmaq, bu gün gördüyü qorxulu yuxudan yataraq oyanmaq idi. O, oyananda isə artıq axşam düşmüş, hava qaralmışdı. Otaq qaranlıq olduğundan saatın neçə olduğunu da bilmədi. Üstündə adyal var idi, yəqin evdəkilər onun yatdığını görüb üstünü örtmüşdülər. Adyalı üstündən aralayaraq ayağa durdu, üst-başına baxdı. İçəri qaranlıq olduğundan əynindəki rəng gözünə daha vahiməli görünürdü. Üstünə qopmuş qan iyi ciyərlərinə qədər işləmişdi, əllərini də yumamışdı. Əyninə və əllərinə baxıb köks ötürə-ötürə:
-Niyə belə elədin? Sənin üçün ölmüşdümsə özünü niyə mənim üçün ölümə atdın?-öz-özünə pıçıldadı.
Sonra durub otağın işığını yandıraraq əynini dəyişdi. Çölə çıxdı. Anası ilə qardaşı mətbəxdə oturub pıçıltı ilə söhbət eləyirdilər. Onu görcək susdular. Anası durub onun boynunu qucaqladı:
-Can ay bala, hamısı keçib gedəcək, hər şey yaxşı olacaq. Allah o Dilşadın günahlarını kaş ki, balasının boynuna yazmaya idi. Yenə də Allah üzünə baxdı ki, qızıölümdən döndü.
Əli sual dolu baxışlarla qardaşına baxdı. Onun nə soruşmaq istədiyini duyan Hüseyn:
-Yusif zəng eləmişdi, səni soruşurdu.-deyə dilləndi.-Sonra nə olubsa hamısını danışdı.
-O nə üzlə bura zəng eləyir? Öz günahlarında da danışdımı?-deyə Əli Yusifin adını eşitcək dəliyə döndü.
-Əsas odur, keçdi, getdi, Əli. Ölümdən başqa hər şeyə çarə var.