qabağında saxladı. Xatirə müəllimə maşından düşə-düşə:
-Sənə inana bilmirəm, Xəyal.-deyirdi.-Bufet adı ilə məni hara gətirmisən.
-Düş, düş,-Xəyal müəllim də maşından düşüb qapını örtdü,-yeməkxana desə idim, gəlməyəcəkdin.
-Niyə belə eləyirsən?
-Niyə elədiyimi bi də deyim? İstəyisən qışqıla-qışqıla deyim?
-Lazım deyil, bilirəm.-deyə Xatirə müəllimə təbəssümlə başını buladı.
Onlar yeməkxanaya girib kiçik masalardan birinin arxasında üz-üzə oturdular. Bura kiçik, səliqəli bir yer idi. İçəridə onlardan başqa daha beş-altı nəfər də var idi. Ofisant onlara yaxınlaşıb əlindəki menyunu uzadaraq:
Xoş gəlmisiniz,-dedi,-buyurun, menyumuz.
Menyu ləzzətli görünürdü. Təbii ki, bütün günü ac olan adamlar üçün burada hər şey-soyuq qəlyanaltıdan qarnirlərə qədər hər şey iştahaçıcı görünərdi. Seçim etmək də elə buna görə çətin idi. Müştərilərin qərarsız olduğunu görən ofisant:
-Görünür ki, bütün günü ac olmusunuz.-deyə gülümsədi.-Mən yaxşısı budur, sizə şorba gətirim.
İkisi də dönüb maraqla ona baxdılar. Ofisant yenidən gülümsəyərək:
-Qabaqda xəstəxana var. Yaxınlarını həmin xəstəxanaya gətirənlərin streesdən, təlaşdan günboyu yemək yadlarına düşmür. Buranın axşam səkkizdən sonrakı müştəriləri adətən yaxınları o xəstəxanada yatanlar olur. Ona görə də bu kafe gecə on ikiyə kimi işləyir.
-Nə gözəl,-deyə Xəyal müəllim razılıqla dodaqlarını büzüb menyunu ona qaytardı,-onda siz nə məsləhət gölülüsünüzsə gətilin.
-Baş üstdə, beş dəqiqəyə hazırdır.-deyib ofisant onlardan aralandı.
Beş dəqiqə keçmədi ki, o əlində sini ilə qayıtdı. Sinidəkiləri süfrəyə düzüb, “Nuş olsun.”deyərək onlardan aralandı. Xatirə müəllimə qaşığı şorbanın içində gəzdirə-gəzdirə, pəncərədən çölə, xəstəxanaya tərəf baxır, Ayan üçün narahat olurdu. Bu vaxt Xəyal müəllimin telefonuna mesaj gəldi. Qardaşı idi. “Bax a qizin basini donernen qatma”deyə yazmışdı. Mesajı oxuyub öz-özünə kianyə ilə gülümsəyən Xəyal müəllim cavabında “Narahat olma, men senin qeder xesis deyilem.”deyə yazdı. Sonra gözü çöldə olan