n həmkarına baxdı.
-Yeməyini soyutma.
Xatirə müəllimə gözünü çöldən çəkib:
-Bu gün olanlar mənə hələ indi çatır,-dedi,-Ayan ölsə idi, mən neyləyərdim?
-Yaxşı, belə şeyləli ağlına gətilmə. Allahın köməkliyi ilə Ayan da özünə gələcək, həl şey əvvəlkindən də yaxşı olacaq.
-İnanmıram. Bu gün olanları görmədin? Ayan sinif yoldaşlarını bağışlamayacaq.
-Əlini nəzəldə tutulsan?
-Elə o birilərini də,-gözlərini qaçıran Xatirə müəllimə şorbadan bbir qaşıq alıb ağzına apardı, razılıqla dodaqlarını büzərək.-mmm, dadlı imiş-dedi.
Bir müddət onlar beləcə yeməklə məşğul oldular. Sonra Xəyal müəllim dilləndi:
-Sənin bu xalan qızı heç sənə oxşamıl.
-Hansı, Ayan?
-Yox, böyüyü. Adını da deyə bilmiləm, bayaq gələn qız.
-Hə, Reyhan? O anasına oxşayır. Həm simaca, həm də xasiyyətcə. Nənəsinin adını daşıyır, amma qətiyyən ona oxşamayıb.
Beş-on saniyəlik sükutun ardınca Xatirə müəllimə çəkinə-çəkinə həmkarına baxaraq dilləndi:
-Neçə vaxtdır, səndən bir şey soruşmaq istəyirəm, amma xətrinə dəyər deyə qorxuram.
-Sən soluşusansa dəyməz.
-Sənin bu r hərfi ilə problemin uşaqlıqdan var, ya nədənsə qormusan?
-Uşaqlıqdan. “Dilişilin” böyüdüblə məni. Evin böyük nəvəsi olduğuma gölə bütün qohum-əqləbanın sevimlisi olmuşam. Uşaq kimi oxşada-oxşada elə uşaq kimi qoyubla məni.
-Bəs nə əcəb loqopedə aparmayıblar?
-Bizim uşaqlığımız mühalibə dövlünə düşüb, nə loqoped? Atam cəbhədə, anam qayınata evində. Çətin vaxtlal idi, həkim tapmaq mümkün deyildi, qalmış ki, loqoped. Sonla atam öldü, vəziyyət daha da pisləşdi.
-Hə, müharibə az-çox mənim də yadıma gəlir. Atan şəhid olub ki?
-Yox, mühalibədən qayıdandan sonla əsəbləli pozuldu. Həl gün içildi, sonla da başlayıdı, göldüləlini danışmağa. Təsəvvül eləyisən, nə qədəl cəbhə yoldaşı qucağında can velib, neçə ölü, neçə yalalı daşıyıb. Bil gün də evə gəlmədi, səhəli gün yolun qılağında tapdıla, maşın vulubmuş.
-Başın sağolsun. Anan üçün çətin olar.
-Çox. Anam mühasibdi, biz böyüdənə qədəl bi idaələdə işlədi. Bizim əlimiz çölək tutandan