qalmışdı. Ayan həyəcanla əllərini ölçə-ölçə o tərəf-bu tərəfə gedirdi.
-Niyə bunlardan xəbər çıxmadı? Nə oldu görəsən?
-Canım, otur bir yerə. Yarım saatdır, evin ortasında fır-fır fırlanırsan. Allah eləməsin, pis nəsə olsaydı, o dəqiqə xəbər çıxardı. Yəqin ki, salamatçılıqdır.
-Onda niyə xəbər yoxdur?
-Ayan, sən mənə qulaq asmırsan? Bəlkə heç Əlini vurmayıblar, Mehdini vurublar?-Sevinc sonuncu cümləni qəsdlə, Ayanın reaksiyasını öyrənmək üçün dedi.
Bayaqdan xalçanın üstünə getib-gəldiyi trayektoriya üzrə cığır açan Ayan durub Sevincə baxdı.
-Doğrudan, elə bir şey ola bilər ki?
-Sənin üçün fərqi var, Əli ya Mehdi?
-Yoox,-deyə Ayan özünü itirdi, gözlərini qaçıraraq,-nə fərqi ola bilər ki? Mehdi də insandır.-dedi.
-Qızlar,-bu vaxt qapıda görünən Xatirə müəllimə,-gəlin yemək yeməyə.-dedi.
-Yox, yox, müəllimə, çox sağolun.-deyə Sevinc etiraz elədi.
-Yox nədir? Görün saat neçədir? Bayaq şagirdlərim idiniz, indi qonaqlarım. Düşün qabağıma.
-Xatirə, siz yeyin, mənim iştaham yoxdur.-Ayan yorğun halda divana oturdu.
Sevinci işarə edərək ona göz ağardan Xatirə müəllimə:
-Heç elə şey yoxdur, Ayan xanım. Dur ayağa, ikiniz də mətbəxə.-deyə qızların qolundan yapışdı.
Elə bu vaxt Sevincin telefonuna zəng çalmağa başladı. Sevinc telefona baxıb həyəcanla:
-Yusifdir,-dedi, sonra yesi basaraq qulağına qoydu,-hə, dost? Nə xəbər var?
-Dost, biz yaxşıyıq, narahat olmayın.
-Biz deyəndə, kim?
Məsəl üçün, Əli. Sən demə, heç Əlini vurmayıblarmış.
-Doğrudan? O necə olur?-Sevinc sevincək soruşdu.
-Bayaq Kənan zəng eləyəndə sən demə kimsə İsmayılı bıçaqla qorxudubmuş, onda da Zərifənin qardaşı Qadir köməyinə çatıb. O da birtəhər canını qurtarıb qaçıb oradan. Sonra yolda Kənangilə rast gəlib. Kənan mənimlə danışanda da “Əlimi də burdu” deyirmiş, mən “Əlini də vurdu.” başa düşmüşəm.
-Yusif, yalan demirsən?
-Kim var yanında?
-Xatirə müəlliməgildəyəm. Ayanla Xatirə müəllimə.
-Lap əla. Bir dənə mikrofonu aç.
-Yaxşı,-deyib rejimi səsucaldana çevirdi.
-Qızlar, qorxmayın e