sonla qoymadıq işləsin.
-Halaldır, ananızın əziyyəti hədər getməyib. Hələ də belə oğullar var?
-Va da yəqin.-deyə Xəyal müəllim gülümsəyərək çiyinlərini çəkdi.
Onlar beləcə söhbət eləyə-eləyə yeməyi bitirdilər. Bir stəkan da isti, püürəngi çay içib xəstəxanaya qayıtdılar.
Həmin gecə mışıl-mışıl yatan Ayandan fərqli olaraq Əlini yuxu tutmadı. Yerində hey qurdalanır, o üz-bu üzə çevrilirdi. Gözlərini hər yumanda isə Ayanın idman zalında ona dedikləri, sonra idman meydançasında olanlar, Ayanın al-qan içində qollarında can çəkişməsi gözlərinin qabağını kəsdirirdi. Olanlara görə nə özünü, nə də Yusifi bağışlaya bilirdi. Amma yenə də qərarlı idi. Səhər ilk işi xəstəxanaya gedib Ayanın yanına keçərək ona hər şeyi danışmaq, o eşitmək istəməsə belə ona sevdiyini demək olacaqdı.
"Əvvəla sizi belə təlaşlandırıb hətta ağlatdığıma görə üzr istəyirəm. İnanın ki, şərhləri və inbox qutuma gələn mesajları oxuyanda vicdanım sızladı. Çoxlarınız hekayənin bitdiyiniz belə düşünmüsünüz. Amma mən final yazmamışdım və hələ ki, belə bir fikrim də yoxdur. İkincisi də bu hekayəyə bu qədər sevgi və maraq göstərdiyiniz üçün ayrı-ayrılıqda hər birinizə minnətdaram. Fatimə." Növbəti gün. Dünənki havadan əsər-əlamət qalmamışdı. Küləkli hava, göy üzündə bir-birini qovan buludlar insanın əhvalına da pis təsir edirdi. Qızının saçlarını oxşayaraq əlini öpən Dilşad xala ağlamsına-ağlamsına deyirdi.:
-Anan ölsün, ay bala. Allahın bir günü Azərbaycanda olmadım, onda da gəlib səni burada tapdım. Niyə belə elədin, gözəl qızım?
Ayan isə gözlərini aşağı dikmiş, heç nə demir, ağır-ağır nəfəs alırdı.
-Sənə bir şey olsa idi, bu xəstəxanaya da od vurardım, o məktəbə də. Məktəbin adını eşitcək Ayan özündən bixəbər gözlərini qaldırıb anasına baxdı. Bu vaxt Xatirə müəllimə içəri girdi. Ayanı oyanmış görüb gülümsəyərək ona yaxınlaşdı.
-Mənim şahzadəm oyanıb?
Xalası qızını görcək Ayanın üzünə təbəssüm qondu. Anası isə ondan fərqli olaraq üzünü turşudaraq ona baxdı.
-Utanmırsan, hələ gülürsən? Bir