r əmanətə sahib çıxa bilmədin e.
Xatirə müəllimənin kefi pozulsa da xalasına cavab vermədi. Dilşad xala yenidən soruşdu:
-Sən işə getməmisən?
-İcazəm var, bu gün getməyəcəm.
-Hə, bilirəm o icazə necə alınıbsa,-kinayə ilə ağzını büzən Dilşad xala,-onda get evə, biraz yat, dincəl.-deyə əlavə etdi.
-Birazdan gedərəm, xala. Qoy Ayanıma doyunca baxım. Darıxmışam onun üçün.
-Yaxşı, onda sən doyumluluğunu al, mən də gedim görüm, Nazilə doktor haradadır.
Dilşad xala ayağa qalxaraq qapıya tərəf getdi. Xatirə müəllimə keçib onun yerində oturdu. Ayanın üz-gözünü silə-silə:
-Niyə ağlamısan?-deyə soruşdu.
-Nə bilim, mama ağladı, mən də pis oldum. Sən icazəni necə almısan ki, mama elə dedi?
-Mən almamışam,-deyə Xatirə müəllimə gülümsəyərək ona göz vurdu,-Xəyal müəllim alıb. Səhər də xala gələndə o burada idi.
-Ay sizi, sizi,-Ayan asta-asta əlini qaldırıb barmağını silkələdi,-Xəyal müəllim dünən burada olub?
-Səhərə qədər. Yazıq bütün günü yollarda oldu, onu apar, bunu gətir. Sonra axşam doqquz idi, on idi, bilmirəm. Görürəm ki, qayıdıb gəlib. Xəstəxananın bufeti bəhanəsi ilə məni kiçik ailəvi restoran kimi bir yerə də apardı. Orada yemək yedik. Sonra da səhərə qədər mən burada sənin yanında yatmışam, o da çöldə, oturacaqda.
-Ooo, desənə mənim ölüb diriliməyim sizə əməlli-başlı yarayıb. Allah sonunuzu xeyir eləsin.
-Xeyirə hələ baxarıq. O haqda danışmaq hələ tezdir.
-Qız evi, naz evi deyirsən yəni? Buradadır, yoxsa gedib?
-Yox, səkkiz var idi gedəndə. Üçüncü saat dərsi var.
Bir müddət hər ikisi susdu. Ayan gözlərini qapıya zilləyib fikrə getdi. Onu belə görən Xatirə müəllimə gülümsəyərək:
-Onu gözləyirsən hə?-deyə soruşdu.
-Heç kimi gözləmirəm.-Ayan gözlərini qapıdan çəkdi.
-Mənə də yox da, Ayan. Bilirəm ki,indi gəlməyini istədiyin tək adam odur.
-O indi mənim ən son görmək istədiyim adamdır. Nifrət eləyirəm ona.-Ayan səsini qaldırdı.
-Səni başa düşürəm, sevə-sevə nifrət eləmək də pisdir. Nə qədər inkar eləsənə də, əslində nə hislər keçirdiyini bilirəm.