Ağlınla nifrət eləyirsən, amma ürəyin “Kaş ki gələrdi.”deyir.
Ayanın gözləri doldu. Uşaq kimi boynunu burub xalası qızına baxdı.
-Gələr ki?-deyə ağlamsındı.
-Gələr, əlbəttə gələr. Dünən günortaya qədər burada olub. Sonra bilmirəm necə oldusa, getdi. Deyəsən elə Xəyal apardı. Amma narahat olma, ürəyimə damıb ki, o bu gün səni görməyə gələcək.
Məktəb adı ilə evdən çıxan Əli artıq xəstəxanada idi. Xəstəxanaya çatıb saatına baxdı. Artıq doqquza işləyirdi. Ayağını xəstəxanaya basdığı andan ürəyi tez-tez döyünməyə, həyəcanı artmağa başladı. Ən pis halda yenə də Ayanı görə biləcəkdi. Bir mərtəbə qalxıb ikinciyə dönürdü ki, pilləkənləri düşən Dilşad həkimlə qarşılaşdı. Bir anlıq duruxsa da onun fikirli olmasında istifadə edib tez yanından ötməyə çalışdı. İki pillə qalxmışdı ki, qorxduğu başına gəldi.
-Dayan, dayan, bir dəqiqə, gözlə.-deyə Dilşad həkim onu səslədi.
Əli ürəksiz halda geri döndü. Dilşad həkim ona yaxınlaşaraq kinayə ilə:
-Xeyr ola, hara belə?-deyə soruşdu.
Tutulan Əli birtəhət vəziyyətdən çıxmağa çalışdı.
-Mamamın yanına gəlmişəm.
-Deməzsən aldatdım? Mamanın işə gəlməyinə hələ yarım saatdan çox var. Qayıt dala, yuxarı çıxmağı ağlına belə gətirmə.-Dilşad həkim onun qolundan tutaraq aşağı doğru çəkdi.
-Niyə e, mən...-Əli qolunu geri çəkərək ondan aralanmaq istədi.
-Utanmırsan, hələ bir niyə də soruşursan? Mənim qızım sənə görə dünən ölüb-dirilib iki həftə dərsdən qalacaq, hələ bilmək olmaz aldığı yara gələcəkdə ona nə əks-təsir göstərə bilər. Sən də heç nə olmamış kimi əlini-qolunu sallaya-sallaya durub bura gəlmisən?
-Bilirəm, mənə görə olub. Amma mən onunla danışmaq istəyirəm.
-Çox nahaq yerə! –deyə Dilşad həkim səsini biraz da qaldırdı.-Sənin haqqında heç də yaxşı şeylər eşitmirəm, ha. Gözünü də, könlünü də qızımdan çək. Yoxsa sənin üçün yaxşı olmayacaq.
-Bağışlayın, amma bunu sizdən soruşası deyiləm. Gözümün də, könlümün də qərarını özüm verirəm.
-Sənin bunun mənimlə dilləşməyinə bax. Ə, sən kimsən ki, mənə belə cavab qaytarırsan? Bax