x sənə deyirəm, bundan belə nəinki Ayana yaxınlaşdığını, hətta onunla bir kəlimə danışdığını görsəm, ya da eşitsəm özündənm küs! Lap elə məktəb olmur, hara olursa olsun, qızımla bir kəlimə belə kəsmirsən. Yoxsa ananı işdən atdıraram. Eşitdin məni?!
-Yox, yox, bunu eləyə bilməzsiniz.-Əli ikrah dolu baxışlarla ona baxdı.
-Elə yaxşı eləyərəm ki. Mənim əlimdə bu su içmək kimi bir şeydir. Hərhalda ananın oğurluq üstündə işdən atılmağını istəməzsən. Bilirsən də oğrunu heç yerdə işə götürmürlər.
Əliyə iynə vursan, qan çıxmazdı. Qarşısındakı iblisin sevdiyi qızın anası olduğuna inana bilmirdi. Cümlələr boğazında düyünlənmişdi. Özünü birtəhər ələ alıb nifrət dolu ifadə ilə:
-Nə deyirəm, siz deyən olsun.-dedi.-Amma unutmayın, Allah adamın ürəyinə görə verir. Allah sizin də ürəyinizə görə versin.
Bunu deyən Əli pillələri necə düşdüyünü, xəstəxanadan necə çıxdığını bilmədi. Xəstəxananın həyətində durub əlləri ilə başını tutdu. Sanki bir anlıq ətraf başına fırlandı, qulağına uğultu gəldi, bədəni uçundu. Dünən Ayanını cismən itirmək qorxusu ilə yaşamışdısa bu gün onu həm də mənən itirmişdi. Ayan üçün gözünü belə qırpmadan canından keçərdi, amma anasından...anasından keçə bilməzdi. Bəs bundan sonra nə olacaqdı? Məcnun olub tərki-dünyamı olacaqdı? Kərəm kimi odlaramı yaxılacaqdı? Fərhad olub dağı-daşımı yaracaqdı? Yusif kimi səbrmi edəcəkdi? Ya elə özü olub sevdiyindən bir ömr boyu əl çəkəcəkdi?
Məktəbdə artıq birinci dərs yekunlaşmış, tənəffüs başlamışdı. Əlinin dostlarnın gözü pəncərədə, qapıda qalmışdı. Tez-tez müəllimdən gizli Əliyə zəng eləsələr də nömrəsinə zəng çatmadığını görüb daha bərk narahat olurdular.Digərləri Əliyə görə narahat olurdularsa Yusif həm də vicdan əzabı çəkirdi. Ayanın dünənki halından sonra bir də bu gün Əlinin itməsi onu lap dəli eləyirdi. Digər tərəfdən də yalançı sevgilisinin ondan ayrılması və sevdiyi qızın üzünə belə baxmaması onu çıxılmaz vəziyyətə qoymuşdu. Əlində telefon oynada-oynada lövhənin qabağında o tərəf-bu tərəfə gedib gəlirdi.