Bunu görən Ramazan:
-Yusif, qapnın ağzında telefonu əlində elə oynatma, qoy cibinə, yoxsa tutacaqlar.-dedi.
-Əşi, cəhənnəmə tutsunlar. Məndə o boyda səhv tutublar, bir balaca telefon tutsalar, nə olacaq?
Yusif bunu deyib eyni qaydada telefonu oynada-oynada çölə çıxdı. Sevinc yalnız indi başını qaldırıb onun arxasınca baxdı və başını bulaya-bulaya ah çəkdi. Bunu görən Asya dilləndi:
-Doroqoya, məncə ona qarşı çox sərt davranırsan. Bednıy, onsuz da özünü günahkar bilir, Əli onun üzünə baxmır, sən də belə elədikcə...
-Asya, onu müdafiə eləmə. Ona görə az qala dünən Ayan canından olacaqdı.
-Bir slova var e, əyri duraq, düz danışaq...
-Əyri oturaq, düz danışaq.
-Hə, lap elə olsun. Axı bizim də günahımız var. Biz dünən Sevincin üstünə getməsə idik, bəlkə də bunlar olmayacaqdı. Düzdür, Yusif gizlətdi, amma biz hər şeyi açıb tökdük.
-Mən demirəm ki, mənim günahım yoxdur. Amma Yusif də belə oyun qurmamalı idi. mən ondan neçə dəfə soruşdum ki, Əli ilə Sevincin arasında nə var? Dedi, dilmirəm. Halbuki hər şeyi özü düzüb qoşmuşdu.
-Nə bilim, məncə o çox peşmandır.
-Olsun, qoy biraz sürünsün, bəlkə onda ağlı başın gəldi.
Üzdə ona qarşı bu qədar barışmaz olsa da sevincin daxilən Yusifə ürəyi yanırdı. Onun məyus, kədərli simasını görməmək üçün üzünə baxmağa da çəkinirdi. Digər tərəfdən də ona acıqlı idi. Öz həyatını başdan-ayağa yalan, oyun üzərində qurub başqalarının da həyatını məhv elədiyi üçün.
Sevil fikirli-fikirli dəhlizdə gəzişir, arabir pəncərəyə boylanırdı. Dünən gözünün qabağında olan hadisə ona da pis təsir etmiş, həyata və sevgiyə inamını tamamən itirmişdi. Bir tərəfdən də “Bir Ayan qədər ola bilmədim.”deyə özünü də danlayırdı. Sevdiyi insanın hər qarşılaşanda nifrət dolu baxışları Sevili həyatla mübarizəsində hər gün biraz daha məğlub vəziyyətdə qoyur, kələyini kəsirdi. O bu düşüncələr içində ikən Günay ona yaxınlaşdı. Kinayəli tərzdə:
-Necəsən, Sevil?-deyə soruşdu.
-Yaxşıyam, sağol. Sən necəsən?
-Mən də pis deyiləm.-Günayın bir gözü arxada