a idi.-Eşitdim bazar günü nişanlanırsan?
O, bu sualı məqsədli şəkildə vermişdi, çünki bu vaxt yaxınlaşmaqda olan İsmayılı görürdü.
-Hə, nişanımdır.-deyə Sevil könülsüz halda cavab verdi.
Özünü nə qədər laqeyd göstərməyə çalışsa da eşitdikləri İsmayılı həyəcanlandırmış, əl-ayağını soyutmuşdu.
-Allah xoşbəxt eləsin.-deyə Günay eyni üz ifadəsi ilə gülümsədi.
Sevilin fikri isə yanlarından sürətlə ötən İsmayılda idi. Günay bir daşla iki quş vurduğunu fikirləşirdi. Çünki həm sevdiyi oğlanı caynağına keçirdiyi üçün Sevildən, həm də ona məhəl qoymadığı üçün İsmayıldan acıq çıxa bilmişdi.
Əl telefonunu partanın üstünə atan Mehdi öz-özünə, amma yüksək səslə:
-Cəhənnəmə götür!-dedi və yerinə oturdu.
-Əli götürmür?-deyə Sevinc təlaşla soruşdu.
-Hə, bayaqdan bəlkə on beş dəfə zəng eləmişəm. Adam nə də olmaya narahat olur da. Dəli şeydir, özünə bir şey eləyər.
-Ni day boq!
-Allah eləməsin.-deyə Sevinclə Asya qulaqlarını çəkib partaya vurdular.
-Neyləyim, ağlıma min cür fikir gəlir.
-Evinə zəng elə də. Bəlkə əl telefonu səssizdədir?
-Bə bu maa bayaqdan deyin da bə.-deyə Mehdi sevincək Əlinin ev nömrəsini yığmağa başladı. Telefonu qulağına qoydu. Qızlar da maraqla ona baxırdılar.-Zibil!-deyə Mehdi yenidən əsəbiləşdi.
-İndi nə oldu?
-Telefonları aylıq brcdan bağlıdır.-yenidən əhvalı pozulan Mehdi yerindən qalxıb ayaqlarını sürüyə-sürüyə çölə çıxdı.
Qapının zəngi basıldı. Otaqdan çıxan Hüseyn qapıya doğru gəlib gözlükdnə baxdı. Qardaşını görcək öz-özünə təəccübləndi. Qapını açar-açmaz da:
-Sən burada nə gəzirsən? Məktəbdə olmalı deyildin?-deyə onun üstünə düşdü.
-Yoldan qayıtmışam,-Əli yorğun və bezgin halda halda dilləndi,-məktəbi uzaqdan gördüm, yaxınlaşa bilmədim.
-Belə olmaz, qardaş. İstəsən də, istəməsən də o məktəbə getməlisən.
Əli portfelini bir küncə atıb gödəkçəsini soyuna-soyuna:
-İndi istədiyim bir şey var: o da yatmaq. Heç kimə qulaq asası halda deyiləm.- dedi və gödəkçəni asılqana keçirib otağına doğru getdi.
-Bəs bu iki-üç saatı harada