olmusan?-deyə Hüseyn onun arxasınca səsləndi.
-Sülənirdim, razı qaldın?-Əli dönüb bezgin halda qardaşına baxdı.-İndi isə icazə ver, rahat ölüm.
Bunu deyib otağına keçdi. Ayanın anasından eşitdikləri hələ də qulaqlarında idi. Çarpayısında oturub üzünü tavana tutdu.
-Allahım, məni niyə belə bir sınağa çəkirsən? Əgər onu qoismətimə yazmamısansa niyə ürəyimə yazdın? Heç olmasa icazə verərdin, onu görüb mənim üçün elədiyi fədakarlıq üçün minnətdarlıq eləyərdim. Ondan sonra onu ömrlük görməməyə razı idim. Niyə axı, niyə? O iblisi niyə qabağıma çıxardın?
Bu vaxt çarpayıların arasındakı kiçik siyirməli şkafın üstündəki şəkil arxası üstdə stolun üstünə yerə yıxıldı. Əli diksindi bu atasının şəkli idi. Tez dikəlib şəkli qaldırdı, əvvəlki vəziyyətində qoydu. Bu bir xəbərdarlıq idi? Əli ilə alnını ova-ova düşünməyə başladı. Anasının həmişə dediyi bir söz ağlına gəldi. “Başına ən pis hadisə gəlsə belə heç vaxt üsyün eləmə. Hər şərdə bir xeyir var, hər xeyirdə də bir şər. Başına gələn müsibətlərdən üzüağ çıxa bilmək üçün sonsuz səbr və inamın olmalıdır.” Əli yenidən üzünü tavana tutdu
-Allahım, keç günahımdan, bağışla məni. Bir anlıq şeytana uyub üsyün eləmək istədim. Hər şeyin düzünü və xeyirlisini sən bilirsən. Haqqımda xeiyrlisi nədirsə ona da razıyam. Səndən tək bir istəyim var:onu sağlam və xoşbəxt elə.
Son cümlə onu qəhərə boğmuş, gözləri yaşartmışdı. Sağ tərəf üstdə çarpayıya uzanıb gözlərini bərk-bərk yumdu. Saniyələr keçmədi ki, göz yaşları örtüyün üstdə iz saldı. Ağlı səbr diləsə də ürəyi dözmürdü.
İki saatdan da biraz çox vaxt keçdi. Əli elə uzandığı yerdə yuxulamışdı. Onun yatdığını görən qardaşı oyatmağa qıymamış, şkafın üstünə bir kağız qoyaraq çıxıb dərsə getmişdi. Birdən qapı bərk-bərk döyülməyə, zəng tez-tez basılmağa başladı. Səsə oyanan Əli gözlərini açıb şüursuz şəkildə otağa baxdı. Yavaş-yavaş şüuru özünə gəlmədi. Yatağında idi, üstündə adyal var idi və qapı döyülürdü.
-Hüseyn, ay hüseyn, qapıya bax da!-deyə qışqırdı.
Elə bu vaxt şkafın üstündə