ə yazılı bir kağız diqqətini çəkdi. “Mən dərsə gedirəm. Yemək istidir, çay da var.” Qapı isə susmaq bilmirdi. Bezmiş halda yerindən durub otaqdan çıxdı. Gözlükdən baxıb tez də geri çəkildi. Qapının digər üzündə sinif yoldaşları: Mehdi, İsmayıl, bir də Yusif təlaşla gözləyirdilər. İstəməsə də qapını açmalı oldu. Açar-açmaz da Mehdinin:
-Haradasan ə, sən?! Telefon zibilə cavab ver də!-deməsi ilə qarşılaşdı.
Əli isə heç nə başa düşməyərək yuxulu halda:
-Nə olub, nə qışqır-haray salmısınız?-deyə dilləndi.
İsmayıl Mehdidən fərqli olaraq sakit şəkildə:
-Sənə görə çox narahat olduq. Telefona niyə cavab vermirsən?-deyə soruşdu.
-Telefona?-Əli qaşlarını çatdı.-Telefonun harada olduğunu heç bilirəm ki.
Qapının arxasındakı asılqandan asdığı gödəkçəsinin ciblərini gəzdi. Telefonu tapıb ekranda zəng sayını görcək gözləri dörd açıldı. İyirmi səkkiz cavabsız zəng var idi. doqquzu Mehdidən, yeddisi İsmayıldan, on ikisi isə Yusifdən. Başını qaldırıb bir kənarda dayanan Yusifə baxıb kinayə ilə:
-Maşallah, məni nə çox düşünən olmusunuz?-dedi.
Yusif nə deyəcəyini bilmədi. Əlinin nifrət və ikrah ifadə edən baxışları altında əzildiyini hiss eləyib üzünü yan tutaraq divarlara baxdı.
-Əli, harada idin?-deyə İsmayıl yenidən soruşdu.
-Evdə, harada olmalı idim ki? Yatmışdım.
-Məktəb forması ilə?
Mehdinin bu kinayəli sualı qarşısında duruxan Əli əvvəl nə deyəcəyini bilmədi. Sonra nə düşündüsə:
-Qapını elə dağıdırdınız ki, mən də nə geyinəcəyimi bilmədim.-dedi.-Əl altda bunlar idi.
-Nə isə, əsas odur ki, salamatsan.-İsmayıl yenidən dilləndi.-Məktəbə gəlməyəcəksən?
-Bilmirəm, bəlkə bu həftə gəlmədim.
-Uşarlarla yığışıb Ayanın yanına getmək istəyirik, xəbərin olsun. Gəlmək istəsən...
-Mixaylo, yolunuz açıq olsun.-Əli onun sözünü ağzında qoydu.-İndi heç kimi görmək istəmirəm.
Hamı bir-birinə baxdı. Sonra İsmayıl:
-Yaxşı, nə vaxt istəsən, onda gedərsən.-dedi.-İndi get, dincəl. Amma telefonu da yanında saxla.
-Gəldiyiniz üçün çox sağolun.-Əli əllərini Mehdi ilə İsmayılın