çiyninə qoydu.-Amma bir də gələndə yanınızda artıq adamlar gətirməyin.
Yusif payını almışdı. Heç nə demədən söykəndiyi yerdən dikəlib pilləkənləri düşməyə başladı.
-Əli, Əli, eləmə belə.-İsmayıl ona baxaraq başını buladı.-O da səhvini başa düşüb, yazıqdır.
-Yazıq zad deyil. Yazıq olan indi heç nəyin üstündə xəstəxanada yatır.
-Bizi bura gəlməyə o məcbur elədi, xəbərin var? Bu gün sənin üçün ən çox narahat olan da, ən çox zəng eləyən də o olub.
-Mixaylo, mənə maraqlı deyil. O insan uje mənə maraqlı deyil.
Əlinin ürəyinə bir kin toxumu düşmüşdü və o toxum cücərərək qarşısıalınmaz bir nifrətə çevrilə bilərdi.

Siz Əlinin yerinə olsa idiniz, kimi seçərdiniz?
Sizi dünyaya gətirən ananızımı, yoxsa sizin üçün canından keçən sevdiyinizimi?" Aradan keçən bir neçə gündə nə Ayanın gözləri qapıdan yığıldı, nə də Əli gəldi. Hər ikisi xəyal qırıqlığı və peşmançılıq yaşayırdı. Dərdini heç kimə danışa bilməyən Əlinin qəddi günü-gündən bükülür, yemək-içməkdən kəsilirdi. Hər gün eyni vaxtda-Ayanın ölüm xəbətini aldığı vaxtda özündən gedirdi. Artıq tədbir alan ailəsi və dostları onu həmin saatda tək buraxmır, hara getsə yanında olurdular. Ayanın müalicəsi davam etdiyindən hələ bir müddət də xəstəxanada qaacaqdı.
Sevilin gəlməyini heç vaxt istəmədiyi gün-nişan günü gəlib çatmışdı. Ev adamla dolub daşırdı. Süfrəni bəzəyən kim, özünə əl gəzdirən kim, yemək bişirən kim. Sevilin atasının yas mərasimlərindən sonra bu ev bu qədər adam görməmişdi. Xalidə xala da təlaşla o tərəf-bu tərəfə qaçır, hər şeyin qüsursuz olması üçün əlindən gələni edirdi. Sevili isə bacısının işlədiyi salonda nişana hazırlayırdılar. Kənardan baxanlar bu qaşqabağı yer süpürən qızın nişanı olduğuna inana bilmirdilər. Sevil qaşları düyünlənmiş halda güzgünün qabağında oturub yerə baxırdı. Arabir gözü güzgüyə sataşanda isə bacısının ona baxıb başını buladığını görürdü.
Hazırlıqdan qayıdan İsmayıl ondan beş-on addım aralıdakı gözəllik salonundan bacısı ilə birlikdə çıxıb maşına oturan Sevili görcək ayaq