pəncərəsinə baxdı.
Çox keçmədi ki, Xatirə müəllimə də blokda göründü. O, Əligilə çatar-çatmaz:
-Salam, ay Əli! üzünü görək.-dedi.
-Salam müəllimə, bağışlayın, sizi də bura qədər yordum.
-Eybi yox, de görüm iki-üç gündür haradasan? Nə dərsə gəlirsən, nə hazırlığa.
-Dərsə Allah qoysa sabah gələcəm. Amma hazırlığa...hazırlığa gələ bilməyəcəm. Üzrlü sayın.
-Necə yəni hazırlığa gələ bilməyəm? Necə yəni üzrlü sayın? Sən nə danışırsan?
-Müəllimə, mənə bu günə qədər çox yaxşılığınız dəyib. Elə bu hazırlığın özü nəyə desəniz, dəyər. Borcunuzu necə ödəyəcəm, bilmirəm. Amma mən o bloka girə bilmərəm.
-Əli, Əli, bəzi şeyləri dərslə qarışıq salma. Bu olanlarla sənin hazırlığının heç bir əlaqəsi yoxdur. O bloka hamı girir.
-Amma mən girə bilmərəm. O mərtəbədən keçə bilmərəm. Nə olar, məni başa düşün.
Əlinin səsi titrəyir, gözləri özündən ixtiyarsız dolurdu. Bir müddət sakitcə onun üzünə baxan Xatirə müəllimə əslində onu çox gözəl başa düşürdü. Amma bunlara görə təhsilinin sual altına düşməsinə də razı ola bilməzdi. Mehdi isə bu arada Əlinin gözündən yayınıb yavaş-yavaş kloku aralayıb maraqla naşatr şüşəsinə baxırdı.
-Yaxşı, səni başa düşürəm,-Xatirə müəllimə yenidən dilləndi,-gəlmək istəmirsənsə məcbur eləmirəm. Amma mənə söz ver ki, hazırlığa gələ bilməsən də hazırlaşmağa davam eləyəcəksən və sənədlərini də ali məktəbə vercəksən. Yoxsa haqqımı sənə halal eləmərəm.
-Narahat olmayın, müəllimə. söz verirəm ki, hazırlaşacam.
-Lap yaxşı hər iki kitabdan dərsləri ardıcıl şəkildə oxu, testləri həl elə. Harada nəyi başa düş...
Elə bu vaxt Mehdi tarappıltı ilə yerə yıxıldı. Əlindəki naşatr şüşəsi yerə dağıldı. Məsələ aydın idi: o marağının qurbanı olmuşdu. Xatirə müəllimə onu belə görüb qışqırdı:
-A, bu nə oldu?
Əli isə tez Mehdini qaldıra-qaldıra:
-Nə olacaq,-dedi,-naşatrı iyləyib. Müəllimə, zəhmət olmasa, baxın görün o butulkanın içində nəsə qalıbsa pambığa batırıb verin.-özü isə Mehdinin yanaqlarına vura-vura,-Mixaylo, sənə demədim, onu iyləmə?-deyə ona