a acıqlandı.

Ayan “Bəlkə bu gün gələr.” deyə yenə də həsrət və ümid dolu baxışlarla qapıya baxırdı ki, qapı açıldı. Xalası qızını görcək onun üzündə xəfif bir təbəssüm oyandı.
-Çox şükür, bu gün dünənə baxanda biraz daha yaxşı görünürsən.-deyə-deyə Xatirə müəllimə ona yaxınlaşdı.
-Yaxşı görünürəm? Sən mənim yerimdə olsan heç də belə deməzsən. Burada yatmaqdan belim qurudu, ayaqlarımı hiss eləmirəm. Hələ bu dərmanların, sistemin iyini demirəm.
-Narahat olma, hamısı keçəcək.-Xatirə müəllimə stolu çəkərək onun yanında oturdu.-Xala hanı?
-Reanimasiyaya bir xəstə gətiriblər, ora getdi.
-Qızlar salam deyirlər. Yanına gəlməkləri üçün ürəkləri çıxır, amma mən demişəm ki, hələ tezdir.
-Heç kimi görmək istəmirəm.-deyə Ayan küskün halda üzünü yana çevirdi.
Onun nə demək istədiyini başa düşdüyündən Xatirə müəllimə “Kimi görmək istəmədiyini bilirəm.”demədi. Hətta yolda Əlini gördüyünü də, onun hazırlıqdan çıxdığını da deməyə çəkindi. İndi Ayanın fikrini başqa şeylərə yönəltmək lazım idi. Ona görə də:
-Xala da salam deyir,-dedi,-bəlkə bu gün səni görməyə gəldi.
-Hansı xala?-Ayan yenidən ona baxdı.
-Hansı xala olacaq, mənim anam. Başı sevimli gəlininin müalicəsinə qarışıb.
-Hmm, çox sevimlidir,-Ayan kinayə ilə ağzını büzdü,-onlar kimi sevimli gəlin-qaynana da Yer üzündə yoxdur.
-Demə, demə. Heç Tomla Ceri bu qədər dalaşmır. İkisi də bir-birindən betər tərsdir.
-Yazıq Xaliq. Gəlin-qaynana qardaşımın başının ətini yeyirlər.
-Nə bilmişdi? Gəlinlə qaynana arasında qalmaq asandır?

Xatirə müəllimə istəyinə nail ola bilmiş, Ayanın fikrini müəyyən müddətə də olsa dağıda bilmişdi.
Axşam düşmüş, hava qaralmışdı. Dostlarının ondan üz döndərməsi azmış kimi bir də evdəkilərlə dalaşan Yusif özünü çölə atmış, veyil-veyil gəzinirdi. Danışası, dərdini deyəsi heç kimi yox idi. Günahkar olduğunu bilirdi, amma bu qədər də təklənməyə dözə bilmirdi. Əlini cibinə atıb telefonu çıxardı. Öz-özünə, qərarlı şəkildə:
-Yooox, məni ata bilməzsiniz,-dedi,-mən sizə bunu eləməzdim. Mən