düşmən deyiləm, məni ata bilməzsiniz!-“Dost”yazılan nömrəni yığdı. Bir, iki, üç, ...beş,...yeddi çağırış zəngi, amma cavab verən olmadı. Bu onu daha da dəliyə döndərdi.-Dost, mən sənə bunu eləməzdim! Aç bu telefonu!-deyə öz-özünə qışqırdı. Yenidən nömrəni yığdı və eyni şey yenidən təkrarlandı.-Mən sənə bunu eləməzdim!-deyə hirslə telefonu yerə çırpdı. Hirsini soyutmaq üçün divarlara təpik də atdı. Elə bu vaxt gözünə yerdəki şüşə qırıntıları sataşdı. Dişlərini bir-birinə bərk-bərk sıxıb,-Yusif sizə lazım deyil! Yusif heç kimə lazım deyil!-deyə özündən əmin şəkildə dedi və əyilib qırıntılardan birini götürdü. Əli əsə-əsə gödəkçəsinin qolunu sıyırıb şüşə parçasını biləyinə yaxınlaşdırdı. Gözlərini yumub pıçıltı ilə-Allahım, məni bağışla.-dedi və biləyini cızmağa başladı.
Lakin bu vaxt arxadan eşitdiyi ayaq səslərinə tez şüşə parçaını arxasında gizlətdi.
-Yusif, sən burada neyləyirsən?-deyə Züleyxa təlaşla ona baxırdı.
-Heç nə, yol deyil, dayanmışam da.
Lakin Yusifin biləyinə iz salmış qan və arxasında nəsə gizlətməyə çalışması Züleyxanın gözündən qaçmadı. Təlaşla ona tərəf gəldi.
-Yusif, sən neyləmisən? Arxanda nə gizlədirsən?
-Sənə nə! Çıx get, işinin dalınca!-Yusif bir-iki addım geri getdi.
-Qoluna nə olub? Neyləmək istəyirdin?-lakin Züleyxa da təkidli idi.
-Sənə nə?-deyə Yusif səsini biraz da qaldırdı.-Çıx get də buradan!
-Əlindəkini mənə verməmiş heç yerə getməyəcəm! Dəlilik eləmə, ver bura!
-Ay qız, sən nə qanmaz adamsan? Mənimlə işin olmasın deyirəm də! Əl çək, deyirəm də!
-Mən də deyirəm ki, əlindəkini verməmiş heç yerə getməyəcəm!
-Dostlarım məni atıb, sevdiyim qız üzümə baxmır, anam-atam məni övladlıqdan silir, sən mənə nəyi sübut eləməyə çalışırsan?
Yusif özündən ixtiyarsız əllərini yana açdı. Bunu görən Züleyxa bir göz qırpımında atılıb şüşəni onun əlindən aldı. Lakin şüşə onun ovcunu əməlli-başlı yaralamışdı. Bir neçə saniyə içində ovçu qanla doldu. Qorxaraq şüşəni yerə atdı.
-Ay qız, sən neylədin?-təlaşlanan Yusif gözləri bərəlmiş halda