a bir onun əlinə, bir də üzünə baxdı.
-Heç nə yoxdur, yaxşıyam.-desə də Züleyxa ağrının təsirindən əsməyə başlamışdı.
-Necə yəni heç nə yoxdur? Dayan görüm,- deyib Yusif təlaşla ciblərini gəzdi. Əl yaylığını çıxarıb onun ovcuna basdı,-sənə bu lazım idi?! Demədim çıx get?!-sonra ətrafa boylanaraq,-Belə olmaz,-dedi,-qabaqda bir aptek olmalıdır, gedək əlini sarısınlar.
-Yox, yox, lazım deyil.
-İndi sən mənə qulaq as! Mənə görə ikinci bir qızın ölməyinə icazə vermərəm!
Əlinin kəsilməsi, qanlaması indi Züleyxanın vecinə belə deyildi. Sevdiyi insan yanında idi, onu sevməsə də, təlaşdan da olsa onun qayğısına qalırdı. Hətta bu anda ölmək belə Züleyxa üçün xoş idi.
Əli sarınan Züleyxa Yusiflə birgə əczaçıdan (aptekdən) çıxdı. Yusif ona baxıb:
-Deyək ki, aptekdəkiləri yıxılmışam deyə aldada bildik. Bəs evdəkilərə nə deyəcəksən?-deyə soruşdu.
-Elə onlara da yıxılmışam deyəcəm.
-İnanacaqlar?
-Narahat olma, inanarlar.
-Kaş belə olmaya idi.-Yusif peşman şəkildə başını buladı.
-Belə olmalı idi, Yusif. Allah məni ora göndərdi ki, sən günah qazanmayasan. Amma söz ver ki, bir də belə eləməyəcəksən.
-Bilmirəm, elə pis vəziyyətdəyəm ki. Dostlarım, ailəm,...o,...hamı məndən üz döndərib.
-Heç kim səndən üz döndərməyib, hamı sənə hirslidir. Biraz səbrli ol. Səbrin və vaxtın öhdəsindən gəlmədiyi heç nə yoxdur. Bax, mənə nifrət eləyən Yusif bu gün mənə qarşı münasinətini dəyişibsə, deməli onlar da səni bağışlayacaqlar.
Yusif gözlərini yerə dikib susdu. Artıq ikinci dəfə idi ki, Züleyxanın qarşısında özünü günahkar hiss eləyirdi. Cavabını bilsə də bir sual onu yaman maraqlandırırdı. Ona görə də başını yenidən qadırıb soruşdu.
-Züleyxa, səndən bir şey soruşacam, amma mənə düzünü de. Sənə nifrət eləyən birinə qarşı niyə bu qədər yaxşısan?
Züleyxa bir anlıq özünü itirdi. Ürəyinin yanğısı gözlərinə də təsir elədi. Birtəhər özünü toplayıb Yusifin gözlərinə baxa-baxa:
-Çünki mən sənə nifrət eləmirəm.-dedi. Züleyxanın baxışları altında yenidən əzilən Yusif qərarsız şəkildə