ətrafa boylandı. Bu onun gözlədiyi cavab idi, amma əsl cavabın bu olmadığını özü də yaxşı bilirdi.
-Lap yaxşı. gedək, gecdir, evdəkilər narahat olar.-deyə yenidən ona baxdı.

Ev telefonunun zəng səsini eşidən Sevinc başını qaldırıb qapıya doğru baxdı. Telefon bir də zəng çaldı. Anasının cavab verəcəyini bildiyindən yerindən tərpənmədi və dərsini oxumağa davam elədi. Heç bir dəqiqə keçmədi ki, Xavər xala otağın qapısını açıb:
-Gəl gör, Nuridə xala nə deyir.-deyə içəri boylandı.
Sevinc kitabını çarpayının üstünə qoyaraq otaqdan çıxıb telefona sarı gəldi. Dəstəyin digər ucundan Nuridə xalanın həyəcanlı səsi gəldi.
-Alo, Sevinc, bala, bizim bu başı batmış gədədən xəbərin yoxdur?
-Yoox, Nuridə xala,-Sevinc təlaşlandı,-nə olub ki?
-Evdə biraz söz-söhbət oldu, bu da atası ilə dalaşıb çıxdı evdən. İndi də zəng eləyirəm, nömrəsi işəmir. Dedim bəlkə sənin xəbərin olar.
-Yox, ay Nuridə xala. Bu gün heç danışmamışıq. Narahat olmayın, harada olsa, gələr.
-Nə bilim, ay qızım. Ata ilə bala arasında qalmışam. Bunlardan mənə nə vaxt xeyir gəlib ki? Nə isə sənin də başını şişirdim. Sağol, qızım.
-O nə sözdür? Siz də sağolun.-deyib Sevinc dəstəyi yerinə qoydu. Anasının sual dolu baxışlarla ona baxdığını görüb gözlərini qaçırdı. Nəsə xatırlamıştək təlaşla-Mənim telefonum haradadır?-deyə otağa göz gəzdirdi.
-Nə bilim, hara qoymusansa oradadır.
Sevinc telefon üçün evi əməlli-başlı bir-birinə vurdu. Axırda onu elə öz otağında, çarpayısının altından tapdı. Səssizdə olduğundan Yusifdən gələn zəngləri eşitməmişdi. Zəngi geri yığsa da operator qız nömrənin işləmədiyini dedi. Bu Sevincin təlaşını daha da artırdı. Beləcə on dəqiqə evin ortasında o baş-bu başa gedib gəldi. Gah pəncərəyə boylandı, gah qapıya baxdı. Nəhayət, növbəti dəfə pəncərəyə baxanda Yusifin bloka yaxınlaşdığını görüb ürəyi rahatlıq tapdı. Ürəyi ayaqlarını çöl qapıya tərəf çəkdi. Bu vaxt əlində boşqab mətbəxdən çıxan anası onu görüb:
-Hara?-deyə maraqla ona baxdı.
-Heeç, mətbəxə keçirdim.-deyə Sevinc özünü