ü itirdi.-Sən hara?
-Lalənin boşqabını qaytaracaqdım.-deyə anası əlindəkini göstərdi.
-Ver, mən qaytararam.-Sevinc sevincək irəli atıldı.
-Kim var çöldə?
-Heç kim, kim olmalıdır ki?-Sevinc gözlərini qaçıraraq qapını açıb çölə çıxdı.
İkinci mərtəbədən ayaq səsləri gəlirdi. Özünü tez qonşu qapısına verən Sevinc guya zəngi basırmış kimi əlini ona doğru aparsa da gözü pilləkəndə idi. Yusif isə artıq üçüncü mərtəbəyə çatmışdı. Sevinc onu indi görürmüş kimi soyuqqanlılıqla:
-Haradasan sən?deyə soruşdu.-Nuridə xala sənə görə narahatdır.
-Nuridə xala narahatdır, qoy o soruşsun da.-Yusif də eyni ifadə ilə ona cavab verdi.-Harada olduğum səni niyə maraqlandırır? Bunu deyib Sevincin yanından ötüb keçmək istəyirdi ki, biləyi Sevincin gözündən qaçmadı.
-Yusif, bu nədir?-deyə təlaşla onun qolundan tutdu.-Neyləmisən?
-Sənə nə?-deyərək Yusif qolunu geri çəkib getmək istədi.
-Necə yəni sənə nə? Bu nədir?-lakin Sevinc onun qolunu buraxmırdı.
-Nə olduğunu bəlkə özündən soruşasan? Bir dost kimi sənə ehtiyacım var idi, amma sən tərsliyinə salıb telefonu açmırdın.-Yusif incimiş halda qolunu yana çəkdi.
-Vallah eşitməmişəm, sonradan gördüm.
-Hə, hə, mütləq elədir.-deyə Yusif kinayə ilə başını yellədi.
-Dost, mən sənə zəng elədim, amma telefonun bağlı idi.
-Dost?-Yusif kinayə ilə onun üzünə baxdı.-Biz hələ də bu kəliməni işlədirik?
-Yaxşı Yusif, inanmırsansa özün bilərsən. Amma bir də belə dəlilik eləmə. Birincisi günahdır, ikincisi də ki, Nurdiə xala yazıqdır.
-Düz deyirsən, onsuz da ondan başqa məni fikirləşən yoxdur.
Yusif bunu deyib yeyin addımlarla yuxarı çıxdı. Özündən ixtiyarsız doluxsanan Sevinc bir əlindəki, boşqaba, bir də qonuşunun qapısına baxdı. İndi heç kiminlə danışası halda deyildi. Ona görə də geri-öz qapılarına qayıtdı. Onu qapıda qarşılayan anası başını bulayaraq:
-Keç içəri,-dedi və özü boşqabı alaraq qonşu qapısına yaxınlaşdı.

Özünə hər nə qədər söz versə, güclü olmağa çalışsa da Əli olanlarla razılaşa bilmir, ürəyilə bacarmırdı. Hər şey bir