! Daha bu yollara niyə əl atırsan?!Nədir bu?!-deyə Hüseyn onun əlindəki qutunu da yerə atdı.
-Hə, ölmək istəyirəm! Bu xaraba qalmış dünayada yaşamaq istəmirəm!
-Belə öləcəksən! Siqaret çəkib özünü qram-qram məhv eləməklə? Yalan danışıb camaatın gözündən düşməklə?
-Hə, siqaret də çəkəcəm, yalan da danışacam! Hələ başqa şeylər də eləyəcəm! Sənə nə?!
Əli birinci dəfə idi ki, qardaşnın üzünə belə qayıdırdı. Qulaqlarına inana bilməyən Hüseyn özünü saxlaya bilməyib qardaşına tutarlı bir sillə ilişdirdi. Əli müvazinətini itirib bir-iki addım geri getdi. Lakin Hüseynin ürəyi bununla da soyumadı. Qardaşının yaxasından tutub qışqıra-qışqıra:
-Belə acizsən? Belə qorxaqsan?-deyə onu silkələməyə başladı. Əli dinmir, dişlərini bir-birinə sıxıb yerə baxırdı.-Atamız ölümün gözünə dik baxdı, erməninin anasını ağlatdı. Sən onun oğlusan? Səncə bir şəhidin belə bir oğlu ola bilər? Adi bir çətinlik qarşısında səhv yola gedən bir oğlu ola bilər? Bax, indi onun ruhu səndən utanır, göylərdən sənə baxıb “Heyf, belə bir oğlum olacağına daş olaydı.” deyir.
Əli indi həqiqətən də özündən utanırdı. Amma ürəyinin acısı onu daha çox incidirdi. Gözlərini yerdən çəkmədən sakit, amma ağlamsına-ağlamsına:
-Bacarmıram, özümlə bacarmıram.-dedi.-Qollarımın arasında canı ilə əlləşməsi, iniltisi, solğun gözləri gözümün qabağından getmir. Sən heç bunları yaşamısan? Sevdiyinin gözündə ölmüsən heç? Bəs onun ölməsini necə, həkimlərdən eşitmisən? Heç onun üzünə həsrət qalmısan? Məni qınaya bilərsən, amma məni başa düşə bilməzsən.-deyirdi.
Hüeynnin əlləri boşaldı. Qardaşının yaxasını buraxaraq onun boynunu qucaqladı.
-Səni başa düşmək, sənə kömək eləmək istəyirəm. Sən mənim qardaşımsa e, məgər mən ölmüşəm? Dərdini mənə danış da. Niyə susursan, niyə hamıdan qaçırsan?
Əli dərdini heç kimə xüsusilə də qardaşına danışa bilməzdi. Ona görə də ürəyini ona bərk-bərk sarılıb ağlamaqla boşalda bildi.Tarixə çevrilən hər yeni gün Ayanın ümidlərini daha da qırırdı. İndi qapıya daha az boylanır, gəlməyəcəyini