bilirdi. Amma səbəbini də başa düşə bilmirdi. Digər sinif yoldaşlarının onu görməyə gəldiyi halda Əlinin birdən-birə yoxa çıxması ona çox qəribə və anlaşılmaz gəlirdi. Ürək eləyib heç kimdən də onu xəbər almırdı. Asya ilə Sevincə olan hirsi hələ soyumadığından onları dindirmir, xalası qızından soruşmağa çəkinirdi. Soruşsaydı belə onun Əli ilə bağlı nəsə biləcəyinə də inanmırdı.
Tənəffüs. Yusif növbəti dəfə şansını sınamaq, Əlinin inadını qırmaq qərarına gəldi. Çölə çıxan Əlinin dalınca səslənərək ondan gözləməsini xahiş elədi:
-Nə üzsüz adamsan ə sən?-deyə Əli arxaya dönüb ağzını büzərək əsəbi şəkildə ona baxdı.-Nə istəyirsən?
-Əli, qurban olum, qulaq as,-yaxınlaşan Yusif məyus üz ifadəsi aldı,-bilirəm ki, bütün günahlar məndədir. Amma vallah, billah çox peşmanam, vicdan əzabı çəkirəm.
-Əvvəl aləmi bir-birinə vur, hamının həyatını alt-üst elə, sonra da “vicdan əzabı çəkirəm.”deyib özünü təmizə çıxar. Daldan atılan daş topuğa dəyər.
-Niyə hamınız mənə düşmən kimi baxırsınız? Mən belə olmağını istəyərdim?
-Bax, sənə əl qaldırmaq isətmirəm,-əsəbindən dişlərini və yumruğunu möhkəmcə sıxan Əli özünü cilovlamağa çalışırdı,-cəhənnəm ol gözümün qabağından!
-Yaxşı, elə olsun.-Yusif məyus şəkildə başını yellədi.
Əli yeyin addımlarla oradan aralandı. Qərarsız şəkildə dəhlizin ortasında o tərəf-bu tərəfə boylanan Yusif isə sinfin qapısına söykənib ona baxan Züleyxanı görüb bezgin halda əllərini yana açıb qışqıra-qışqıra:
-Zülü, vallah boş söhbətdir,-dedi,-səbr də, zaman da boş söhbətdir!
Züleyxa isə bunun qarşılığında susurdu. Bilirdi ki, nə desə də Yusifi öz dediyindən döndərə bilməyəcək.
Barmağındakı üzüyə baxan Sevili fikir aparmışdı. Sanki barmağına üzük yox, zəhərli bir ilan dolanmışdı. Amma bundan da böyük ilanın boğazına dolanıb onu zərrə-zərrə zəhərləyəcəyi gün də uzaqda deyildi. Lakin onun pəncərəyə söykənib həsrətlə ona baxan İsmayıldan xəbəri yox idi. İsmayıl arabir dərindən köks ötürərək öz-özünə danışırdı.
-Həyatımı zülmətə döndərdin, Ağlayan Günəş.