ötürdü.
-Gəlsinlər də.-heç nə başa düşməyərək çiyinlərini atan Leyla təəccüb qarışıq maraqla ona baxdı.-Burada nə var ki?
-İlk baxışda heç nə yoxdur. Amma bu gələn mənim öz nənəmdir, öz atamın anası.
-Hə, bilmirdim. Sən onu heç görməmisən ki?
-Görmüşəm, mən balaca olanda tez-tez bizə gələrdi, mənə hədiyyələr, paltarlar gətirərdi. Deyirdim yəqin qohumdur da. Nə bilim ki, özbəöz nənəmdir?
-Caan, yazıq qadın. Bəs ata baban sağdır?
-Nç, atamdan sonra çox yaşamayıb.
-Bəs başqa qohumların, bibilərin, əmilərin var?
-Atamdan balaca bir əmim olub, o da müharibə qurtarar-qurtarmaz çıxıb Rusyetə gedib. İki bibim var, nənəm onlarla gələcək.
-Yəqin onlara da pis davranmazsan?
-Yox, daha öyrəşmişəm. Evdəkilər də gecə-gündüz başımın ətini yeyirlər ki, bizə elədiyin ərköyünlüyü onlara da eləmə.
-Evdəkiləri bağışlaya bilmisən, heç olmasa?
-Dedim axı öyrəşmişəm. Həm də başqa çarəm yoxdur. Nə də olmasa üstümdə çox əziyyətləri olub.
Leyla ilə dərdləşmək həmişəki kimi bu dəfə də Ələddinə çox yaxşı təsir edir,üzündəki bütün kədər buludlarını qovaraq içdən gələn bir təbəssüm oyadırdı.
Ürəyində Yusifi danlaya-danlaya dəhlizlə bufetə doğru gedən Əli birdən çiyninə bir əlin toxunduğunu hiss elədi. Yusif olduğunu fikirləşərək:
-Nə istəyirsən?-deyə arxaya döndü.
-Nə istəyəcəm, heç nə.-Kərəm onun bu reaksiyasından diksinərək geri atıldı.
-Sən idin? Bağışla, elə bildim o yaramaz Yusifdir.
-Belə olmaz, sən məndən də betər olmusan. Tərki-dünya olmağın bir yana, səni dindirənləri də acılayırsan. Biraz özünü ələ al, güclü ol.
-Mənə deyənə bax. Sən belə deyildin axı.
-İndi düzəlmişəm də. Daha başa düşürəm ki, günah özümdə olub. Amma yaşadığım şeylərə görə də peşman deyiləm. Əksinə, yaxşı ki onlar oldu və mən başa düşdüm ki, çox qabağa getmişəm.
-Deməli, mən çox qabağa getmişəm, hə?
-Yox, əksinə sən yerində sayırdın.sənin Ayanı istədiyini belə mən indi-indi öyrənmişəm.
Əli heç nə demədən susub köks ötürdü.Onu belə görən Kərəm əlini onun çiyninə qoyub:
-Bəlkə beləsi daha