gözündəki yaş da dayanmırdı. Yanındakı rəfiqəsi ona nə qədər sakitləşdirməyə, oradan aralamağa çalışsa da Sevinc ona məhəl qoymur, Əliyə demək istədiklərinin ən betərini deyirdi. Əli isə bütün bunların qarşısında sadəcə susurdu.
-Bilirsən indi neyləmək istəyirəm, Əli? Səni öldürmək. Heç uf da demərəm. Amma mən Allahımdan, günahdan qorxuram. Sən isə bunların heç birindən qorxmadın. Əgər bircə qram da vicdanın qalıbsa həyatını alt-üst elədiyin insanların qabağına çıxma!
-Sevinc, yaxşı, gəl gedək.-deyə rəfiqəsi onun qolundan dartışdırmağa davam eləyirdi.
-Gedirik Şəhla, narahat olma. Mən dediyimi dedim, dalını özü fikirləşsin.-deyə qolunu yana çəkən Sevinc nifrətlə Əliyə baxa-baxa oradan aralandı.
Əli isə durduğu yerdə donub qalmışdı. Gözləri və bədəni hərəkətsiz idi. Heykəli xatırladırdı.Kərəm qorxa-qorxa əlini onun gözlərinin gəzdirdi, qolundan tutub silkələdi. Biraz sonra özünə gələn Əli ona baxaraq sakit şəkildə:
-Mən hamının həyatını məhv eləmişəm.-dedi.
Sinfə qayıdanda Əli elə vəziyyətdə idi ki, iynə vursa idin, qan çıxmazdı. Sevincdən eşitdikləri ilə iri açılan gözləri hələ də əvvəlki vəziyyətinə qayıtmamışdı. İçində elə böyük fırtına qopmuşdu ki, qarşısına çıxan hər şeyi vurub dağıtmaq, ona yaxınlaşan hər kəsi acılamaq istəyirdi. Buna görə də Kərəm Əlini bu halda görüb nə olduğunu soruşmaq istəyənləri ona yaxınlaşmamaq üçün xəbərdar edirdi. Dəhlizdə həkim yoldaşı ilə söhbət eləyən Dilşad xala birdən pilləkənin başında görünən ərini gördü. Nəfəsini dərən Akif əmi də onu görcək vaxt itirmədən ona doğru gəlməyə başladı. Yorğunluğu və yuxusuzluğu üz-gözündən sezilirdi. Şişmiş gözlərində dərin bir kədər gizlənirdi.Qəddi bükülmüş, bir həftənin içində sanki on il qocalmışdı. Asan deyildi, atasını torpağa tapşırdığı gün qızının bıçaqlanma xəbərini eşitmişdi. Dərd üstünə dərd gəlmişdi. Atasının yas mərasimlərinə görə Bakıya qayıda bilməsə də ürəyi burada-qızının yanında qalmışdı. Dilşad xala ərinə yaxınlaşıb diqqət və çaşqınlıqla onu süzdü. Sanki iyirmi illik