k ərini birinci dəfə idi görürdü. Təəccübünü gizlətmədən:
-Akif, bu sənsən?-deyə soruşdu.-Nə yaman qocalmısan?
-Mənəm, mənəm. Onu qoy bir kənara, mənim balam necədir? Haradadır o?
-Yaxşıdır, narahat olma. Yatıb, içəridədir.
-Nə olub ona? Kim eləyib bunu?
Bu sözdən ayılan Dilşad xala sərt ifadə ilə ərinin üzünə baxıb:
-Hələ də nə olduğunu soruşursan? Mən sənə ilin əvvəlində nə demişdim? Deməmişdim ki, mənim ürəyimə pis şeylər damıb, bir an əvvəl köçüb gedək? Sən də gülüb heç nə olmayacaq, xırdasına getmə, deyirdin. Gördün, axırı necə oldu?-dedi.
-O oğlan eləyib?
-Yox, amma ona görə olub. Sənin bu sənə oxşamış qızın guya qəhrəmanlıq eləyib, özünü atıb onun qabağına.
Eşitdiyi son cümlə Akif əmiyə çox pis təsir elədi. gözləri doldu, əlini üzünə aparıb fikrə getdi. Son cümlə ona nəyisə xatırlatmışdı. Dilşad xala onu belə görüb söhbəti dəyişdi.
-Yaxşı, o dəqiqə, uşaqlıq eləyib gözünün yaşını tökmə. Get evə, Reyhangil evdədir, üst-başını dəyiş, çörək zad ye, sonra gələrsən.
-Yox, qızımı görməmiş gedən deyiləm.
-Qız səni belə görsə qorxacaq.
-Qorxan deyil. Onu görüm, sonra gedib rahat yataram.
-Yaxşı, daha sən bilərsən. Ayan yarım saata oyanacaq. Sən get, heç olmasa aşağıda bir şey ye.
-Yaxşı, amma Ayan ayılanda məni çağır.
Akif əmi bunu deyib pilləkənlərə tərəf, Dilşad xala “Yaxşı”deyib dəhlizə tərəf getdi.
Ayan babasının ölüm xəbərini yaxşı qarşılamadı. Atasının üzünü tüklü görcək kövrəlib ağlamağa başladı. Dili söz tutmayan Akif dayı da qızına sarılaraq ağladı. Qızını belə solğun və yorğun görmək ona çox pis təsir eləmişdi. Arvadından Ayanın bıçaqlanma səbəbini eşidəndə bir anlıq yerində donub qalmışdı. Tale ona eyni oyunu ikinci dəfə başqa cür oynayırdı.
“Çox uzun illər bundan əvvəl Borçalıda yaşadığı o çılğın gənclik illərində eyni sinifdə oxuduğu bir oğlanla ədavəti var idi. Saman oğurluğu söhbətindən başlayan bu ədavət düşmənçiliyə qədər gəlmişdi. Talıb adlı bu düşməninin Ayna adlı da bir bacısı var idi ki, bu qız da onlarla eyni sinifdə