oxuyurdu. Qardaşından fərqli olaraq o qızın Akifə qarşıdüşmənçiliyi yox idi, əksinə. Bacısının düşməninə qarşı fərqli münasibətini hiss eləyən Talıb onun acığını onsuz da qanlı-bıçaq olduğu akifdən çıxmaq istəyirdi. Ona elə gəlirdi ki, Akif ondan intiqam almaq üçün Aynadan istifadə eləməyə çalışır. Bütün bunlardan bircə Akifin xəbəri yox idi. Bir cümə axşamı Talıb növbəti “razborka” üçün Akifə xəbər göndərib onu kənddən xeyli aralıdakı körpüyə çağırdı. Olduqca qədim olan bu körpü həm də təhlükəli idi. Taxtalarının cırıltısı qulaq batırırdı. Altdan axan çay isə ağuşuna aldığnı bir göz qırpımıdan aparırdı. Şər qarışırdı. Çağrılan yerdən ar eləməyən Akif körpünün üstündə onu gözləyən Talıba yaxınlaşdı.
-Yenə nə var? Qulağına indi nə çatıb?-deyə soyuq şəkildə soruşdu.
-Ə, utanmırsan, bacıma göz qoymağa?-deyib Talıb əli ilə onu geri itələdi.
-Nə? Bircə bu qalmışdı. Get ə, get işinlə məşğul ol!
-Bura gəl....!-deyib Talıb onun yaxasından yapışaraq taxtaları onsuz da tökülmək üzrə olan körpünün kənarına yaxınlaşdırdı. Bir-iki taxta körpüdən ayrılaraq çaya düşdü. Arxası boşalan Akif tir-tir əsdiyini, ayaqlarının boşaldığnı hiss elədi.
-Talıb, dayan! Qurban olum, eləmə!-haradan eşitmişdisə Ayna özünü ora yetirmişdi.-Qaqa, vallah onun heç bir günahı yoxdur! Onun heç nədən xəbəri yoxdur!-Ayna ağlaya-ağlaya özünü Akifin qabağına verdi.
-Çəkil az, bu yana! Səninlə sonra danışacam!-Talıb hirslə bacısını sərt şəkildə yana itələdi.
Nə oldusa elə onda oldu. Müvazinətini saxlaya bilməyən Ayna körpününü bayaq qırılmış boş aralığından çaya düşdü. Onun qulaqbatıran səsi kəndə qədər yayıldı. Talıbla Akif əvvəl qorxa-qorxa bir-birilərinə , sonra isə çaya baxdılar. ayna artıq yox idi. Çay onu ağuşuna aldığı kimi aparmışdı. Qızın cansız bədənini yalnız bir gündən sonra digər kəndin ərazisində tapdılar. Talıb əvvəlcə havalandı, sonra ov tüfəngi ilə özünü vudu. Bütün bu olanlardan özünü günahkar tutan Akif isə bir müddət özünə gələ bilmədi. Aynanın gizli-gizli ona yazdığı məktubları