ı isə sonralar rəfiqəsi Akifə vermişdi. Akif daha kənddə yaşaya, özünə yer tapa bilməyib Bakıya gəldi. Heç də asan olmayan günləri başladı. Gündüzlər texnikumda oxuyur, gecələr isə fəhləlik eləyirdi. Bir müddət sonra buradakı qohumlarından birinin Dilşad adlı qızı ilə evləndi. İllər sonra dünyaya gələn ,yoldaşının təkidi ilə adını Ayan qoyduğu ikinci qızı Aynaya çox bənzədirdi. Buna görə də bəxtinin də ona bənzəməsindən qorxur, daima içində bu qırxu ilə yaşayırdı. Amma nə edəsən ki, həyatın qanunudur: yağan yağış buxarlanıb başqa yerə yenidən yağır.Əli artıq dərslərdə də rahatlıq tapa bilmirdi. Ya başını partanın üstündə çarpazladığı qollarının üstünə qoyur, ya gözünü pəncərəyə zilləyir, ya da fikirli-fikirli dəftərində cızma-qaralar edirdi. İlin əvvəlindən həvəslə oxumağa qərar verdiyi halda indi onun bu münasibəti müəllimlərində də istər-istəməz narazıçılıq yaradırdı. Elə Azərbaycan tarixi dərsində də belə narahat olduğu üçün Əlli Ülviyyə müəlliməyə dərsdə otura bilmədiyini bildirmiş və çıxmağı xahiş etmişdi. Başına gələnlərdən xəbərdar olduğundan Ülviyyə müəllimə onun üstünə çox getməmiş və çölə çıxmağına icazə vermişdi. Lakin onun arxasınca çıxmaq istəyən Mehdi ilə İsmayılı çölə qoymamışdı.Yalnız beş dəqiqədən sonra Kərəm bəhanə ilə çölə çıxa bilmişdi. Hamı onun Əlinin dalınca getdiyini düşünsə də Kərəmin üz tutduğu yer psixoloqun otağı olmuşdu. Qapını astaca taqqıldadıb dəstəyi aşağıya buran Kərəm qapının bağlı olduğunu görüb pencəyinin cibində gətirdiyi vərəq və qələmi çıxarıb Nigar müəliməyə belə bir kağız yazmışdı. “Müəlimə 11 adan Əlinin sizin köməyinizə ehtiyacı var. Xayiş edirəm onnan maraqlanın.” Sonra kağızı qatlayaraq qapının altındakı nazik aralıqdan içəri itələdi. Sonra orta pilləkənlə aşağı düşməyə başladı. Bu vaxt direktorun otağından üzü ona tərəf gələn Xəyal müəllimlə rastlaşdı. Üzünə baxmasa sa Kərəm onun yanından keçərkən salam verdi. Xəyal müəllim yenə təəccübləndi. Kərəmin salamını alsa da yenə də durub təəccüblə onun arxasınca baxdı. Kərəm