artıq ikinci həftə idi ki, onun dərslərinə girir və onu görəndə salam verirdi.
Növbəti tənəffüs. Sevinc özünü Asya ilə söhbət eləyirmiş kimi göstərsə də bir gözü dostunda idi. Yusif bir kənarda durub Züleyxa ilə dərdləşəntək söhbət edir, arabir gülümsəyir, arabir qaşlarını düyünləyirdi. Bu Sevincin üzündə qısqanclığa oxşaq bir ifadə yaratmışdı. Bu hiss biraz təəccüb, biraz da qorxudan yaranmışdı. Təəccüblənirdi, çünki Yusifin yanındakı qızla bu qədər səmimi və mehriban ola biləcəyinə inana bilmirdi. Qorxurdu, çünki Züleyxanın yanındakı oğlana qarşı münasibətini bilirdi. Safqəlbli Züleyxanın hərdəmxəyal Yusifin mehribanlığına öyrəşərək boş yerə ümidlənəcəyini istəmirdi. Və qısqanırdı... Sevdiyi insanı başqasının yanında görməyə qısqanırdı...
Nuray əlləri qoynunda fikirli-fikirli qabaq pəncərəyə yaxınlaşıb çölə boylandı. Çöldə xoş və sərin hava var idi. Birdən onun diqqətini özündən daha betər olan Sevil çəkdi. O bir əlini başına dayayıb karandaş olan digər əlilə dəftərdə nəsə qaralayırdı. Nə çəkdiyi məlum deyildi. Bacısından fərqli olaraq Nurayın bu qıza ürəyi yanırdı. Nə qədər yalan danışsa belə İsmayılın dediyi sözlərə layiq olmadığını düşünürdü. Keçib asta-asta onun yanında oturdu. Sevil yanında oturanın Nuray olduğunu görcək duruxub qəribə-qəribə ona baxsa da sonra heç nə deməyərək “sənət əsəri”nə davam elədi.
-Boş-boşuna çəkirsən, onsuz da xeyri olmayacaq.-deyə Nuray dilləndi.
-Tədbir üçün çəkmirəm, elə-belədir.-Sevil karandaşı dəftərin üstünə qoydu.
-Şəkli demirəm, fikri deyirəm. boş-boşuna çəkirsən, sənə heç bir xeyri olmayacaq.
Sevil yenə duruxub ona baxdı. Nuray gülümsəyərək:
-Guya ki, başa düşmədin?-dedi.-Bu qədər fikir eləmə, dəyməz.-Üzünü yenidən dəftərinə tutan Sevil dərindən ah çəkdi. Nuray isə sözünə davam elədi.-Bu dünyada sevgidən daha mənasız ikinci bir şey yoxdur. Sevgi insanlar dərd çəksin, başlarını qatsınlar deyə var. Bir də ki, əsərlər, mahnılar, kinolar olsun deyə. Hamısı bu şair, yazıçı tayfasının uydurmasıdır.-Nuray bir qədər