r susub Sevilə baxdı. Sevil gözlərini dəftərə dikmişdi. Nuray sözünə davam elədi.-Elə bilirsən, başqa birinə nişanlanmaqla bədbəxt olmusan? Nişanlını sevmirsən deyə xoşbəxt ola bilməyəcəksən? İnan ki, istəsən olarsan. Hərhalda o səni, bunun kimi,-Nuray başıyla arxanı işarə elədi,-yarı yolda qoymayacaq.-Sevil bu an özündən ixtiyarsız başını qaldırıb onua baxdı. Onu belə görən Nuray-Vallah qoymayacaq.-dedi.-Elə bilirsən, sevib ailə quranlar xoşbəxtdirlər?
-Bilmirəm.-deyə Sevil çiyinlərini çəkdi.
-Amma mən bilirəm, deyillər. Sənə bir hekayə danışım?
-Danış.
-Uzaq qohumumuzdur. Vaxtilə bir-birilərini çox seviblər. Oğlanın elçiləri dəfələrlə qızın qapısından qayıdıb. Qızı da başqasına nişanlayıblar. Qızın toyurndan bir gün əvvəl oğlanla qız sözləşib özlərini kəndin qurtaracağındakı hündür bir qayadan atmaq qərarına gəliblər. Oğlanın anası haradan xəbər tutubsa özünü son anda çatdıra bilib. Çox yalvar-yaxardan sonra onları fikirlərindən daşındıra bilib. Maşın tutub ikisini də şəhərə, qohumlarının yanına yola salıb. Yəni qızla oğlan qaçıblar. Bunu eşidən qız tərəfi özünə əl qatıb,qızı övladlıqdan silib. Nə isə, bu qızla oğlan da çəitn də olsa şəhərdə ailə qurub yaşamağa başlayıblar.İki uşaqları da olub. Əvvəllər pis dolansalar da sonralar oğlan özünə kruq yığıb yaxşı iş qurub. Çox illər sonra qız tərəfi barışığa gəlib ikisini də bağışlayıb. Sonra oğlan çıxıb Rusyetə gedib. O gün bu gün, düz altı ildir,oradadır. Oğlan meylini rus qadınlarına salıb. İndi onların arasında nəinki sevgi, heç hörmət də qalmayıb. Telefonda düşmən kimi danşırlar. Danışdıqca Nurayın səsi titrəyir, gözləri dolurdu. Asan deyildi, ata-anasının hekayəsini başqalarından danışırmış kimi danışmaq.
-İndi gördün, sevgi boş şeydir? Bəlkə elə sənin üçün də ən yaxşısı budur? Bəlkə elə İsmayıl da belə olacaqdı. Ona görə də özünü onun qabağında sındırma. Xoşbəxt ol, xoşbəxt görün. Görürsən, onun heç vecinə deyil.- Gözləri dolsa da Sevil dinmirdi. Nuray isə onu danlayarcasına-Bunu sənə ağlayasan deyə